« تو پناه منى آنگاه كه همهء راهها هر چند وسيع باشند مرا درمانده كنند ، و زمين با همه بهناوريش بر من تنگ شود ، ( خدايا ) اگر رحمت تو دستم نگيرد از رسوايان خواهم بود ، تويى كه مرا بر دشمنانم يارى نموده پيروز فرمايى و اگر نصرت تو دستم نگيرد از شكست خوردگان خواهم بود . . . اى آنكه خود را ويژه والايى وبزرگوارى نمودى ، اى آنكه دوستانش به عزّت او عزيز گشتند ، اى آنكه پادشاهان طوق خوارى در برابرش برگردن نهاده ، از قهر او بيمناكاند ، ( اى آنكه ) خيانت چشمها ، و اسرار سينهها و غيب آيندهء زمانها و روزگاران را مىداند ، اى آنكه جز او كس نداند چگونه است او ، اى آنكه جز او كس نداند چيست او ، اى آنكه جز او هيچكس ( حقيقت ) او را نداند . . . »
اين قلب بزرگى كه در عرفات به پيشواز نسيم الهى شتافت ، همان دلى است كه در روز عاشورا با يارى آن نسيم الهى پذيراى چالشهاى مرگ گشت . او در هنگاميكه بيش از 30 هزار نفر از دشمنان خواهان قتلش بودند ، متضرّعانه روبه پروردگارش فرمود :
« اللَّهُمَّ أَنْتَ مُتَعالِي الْمَكانِ ، عَظِيمُ الْجَبَرُوتِ ، شَدِيدُ الْمِحالِ ، غَنِيٌّ عَنِ الْخَلائِقِ ، عَرِيضُ الْكِبْرِياءِ ، قادِرٌ عَلى ما تَشاءُ ، قَرِيبٌ الرَّحْمَةِ ، صادِقُ الْوَعْدِ ، سابِغُ النِّعْمَةِ ، حَسَنُ الْبَلَاءِ ، قَرِيبٌ إِذا دُعِيتَ ، مُحيطٌ بِمَا خَلَقْتَ ، قَابِلُ التَّوْبَةِ لِمَنْ تَابَ إِلَيْكَ ، قادِرٌ عَلى ما أَرَدْتَ ، وَمُدْرِكٌ ما طَلَبْتَ ، وَشَكُورٌ إِذا شُكِرْتَ ، وَذَكُورٌ إِذا ذُكِرْتَ ، أَدْعُوكَ مُحْتاجاً ، وَأَرْغَبُ إِلَيْكَ فَقِيراً ، وَأَفْزَعُ إِلَيْكَ
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 83
مساهمون: شوشترى زاده
ص٨٣