امام حسين عليه السلام ايشان را با خود به كربلا برد تا در آن جنگ وخونريزى گواه و شاهد باشند و پس از كربلا ، مردم را به قيام عليه بنىاميّه فرا بخوانند و دراين راه با بيشترين ، سختترين وبىرحمانهترين مصايب و مشكلات روبرو گردند . تا آنجا كه اهلبيت رسول خدا ، جايگاه رفت و آمد فرشتگان و معادن حكمت الهى را از شهرى به شهر ديگر و روستايى به روستاى ديگر مىبردند .
مجموعهاى ديگر را مىبينى كه شيطان اين گونه آنها را وسوسه مىكند كه ، چگونه فرزندانت را در معرض آزار و اذيّت قرار مىدهى ؟
نه ، هرگز چنين نيست ! زيرا دين خدا از خانواده و فرزندانت بزرگتر است و همين دين خداست كه ضامن ايشان مىباشد ؛ و اين امام شهيد ، فرزندانش همچون علىاكبر را كه شبيهترين مردم به رسول خدا از نظر صورت ، سيرت و منطق بود ، در راه دين امّت خويش و رسالت خدا فدا و قربانى نمود .
افرادى نيز گمان مىكنند كه رهبرى بايد به دور از خطر باشد . . . امّا كدام رهبر بزرگوارتر از حجّت خدا ، فرزند پيامبر و پناهگاه محرومين ، ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام است ؟
چنان كه امام حسين عليه السلام خويشتن را در راه خدا و براى دفاع از رسالت ، فدا مىسازد .
بدينسان سيّد الشهدا براى ما مسلمانان ، گواهى جاويد بر عليه هرگونه توجيه ، بهانه ، عقبنشينى و عقبگرد بوده و خواهد بود .
امروزه كه صورت حقيقى خط جهاد مقدّس از سوى بوقهاى كفر و نفاق ، دستخوش مسخ مىگردد ، ما بيش از هر دوران ديگر به
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 86
مساهمون: شوشترى زاده
ص٨٦