يك فلكلور باشد . اوست وارث انبيا ، سخنگوى اوصيا و اسوه پرهيزكاران . آرى ، او آموزشگاه توحيد است .
آيا دعاى او را در روز عرفه نخواندهاى ؟ آيا شايسته است كه راه امام حسين عليه السلام تنها در چند كلمهء تراژدى خلاصه گردد ؟
اوست تجلّىگاه اسلام . مگر او امام امّت و حجّت خدا نيست ؟
پس ما بايد به شرح تمامى جوانب زندگانى او كه سراسر جهاد و ايثار بود و با شهادت در كربلا شكوفا گشت ، بپردازيم و روشها و راههاى او را در زندگى خويش پياده كنيم :
الف - در آن هنگاميكه او از چشمهء زلال عشق خداوند ، رسول اكرم و عترت پاكش نشأت گرفت ، و هر آينه روح او از هرگونه آلودگى شرك ، وسوسههاى ترديد ، انگيزههاى شرّ ، زنجير رشك و كينه و تعصّبات مادى پاك بود . چنان كه او را اين گونه در كنار ضريح مباركش مىخوانيم :
« أَشْهَدُ أَنَّكَ طُهْرٌ طاهِرٌ مُطَهَّرٌ مِنْ طُهْرٍ طاهِرٍ مُطَهَّرٍ ، طَهُرْتَ وَطَهُرَتْ بِكَ الْبِلَادُ ، وَطَهُرَتْ أَرْضٌ أَنْتَ بِها » « 1 » .
« شهادت مىدهم كه وجود تو در منتهاى پاكى است و از خاندان پاك عصمت و طهارت است و از كمال پاكى و پاكيزگى تو بلاد اسلام ، همه از لوث كفر و شرك پاك شد و بلكه سرزمينى كه تو در آن بودى . . . »
ب - و در آن هنگامى كه با عزمى راستين و نيّتى پاك در كنار
هامش
( 1 ) - مفاتيح الجنان ، زيارت امام حسين عليه السلام روز اوّل رجب و نيمهء آن و نيمهء شعبان .