خائِفاً ، وَأَبْكِي إِلَيْكَ مَكْرُوباً ، وَاسْتَعِينُ بِكَ ضَعِيفاً ، وَأَتَوَكَّلُ عَلَيْكَ كافِياً ، احْكُمْ بَيْنَنا وَبَيْنَ قَوْمِنا . . . » « 1 » .
« بارالها ! اى فراز جايگاه ! بزرگ جبروت ! سخت مكر و انتقام ! بىنياز از آفريدهها ! گسترده كبريا ! بر هر چيز توانا ! نزديك رحمت ! راست پيمان ! سرشار نعمت ! نيكو بلا ! ( اى آن كه ) چون بخوانندت نزديكى و به آنچه آفريدى محيطى ! توبهكنان را توبهپذيرى ! و به آنچه خواهى توانايى و به آنچه جويى رسيدهاى ! چون شكرت گويند بسيار سپاس گويى و چون يادت كنند بسيار ياد كنى ! نيازمندانه تو را مىخوانم و بينوايانه به تو مشتاقم و هراسان به تو پناهندهام و اندوهمندانه به درگاه تو گريانم و ناتوان از تو كمك مىجويم و بسندهكنان به تو توكّل دارم . ميان ما و اين قوم داورى كن . . . »
به راستى اوست امام حسين عليه السلام . بنابراين ما بايد تا درجهء پيروى از او در پرهيزكارى و تقوى ، در خضوع و پرستش و در سلوك و اخلاق پيش برويم .
د - و سرانجام ، از او در آن هنگاميكه زندگى خداگونهاش با شهادت پايان پذيرفت - تا راهى باشد براى روش زندگانى - پيروى نماييم .
امام حسين عليه السلام در روز شهادتش نمونهاى و الا براى هر فداكارى و حجّتى آشكار در هر جانفشانى بود . او در يك روزهر آنچه كه يك انسان مىتواند در راه پروردگارش فدا سازد ، تقديم نمود . و نيز ياران
هامش
( 1 ) - مفاتيح الجنان ، اعمال روز سوم شعبان ، ص 164 - 165 .