و وجدانش ، عشق به اللَّه بود . زيرا چنان با نماز و قرآن انس و الفت يافته بود كه گويى خويشتن را در برابر خداى رحمان مىبيند . به راستى سراسر وجودش ، عرفان ، پرهيزكارى و عشق ژرف به پروردگار بلند مرتبه بود .
در چارچوب شناخت امام حسين عليه السلام ناگزير بايد بر آن لحظهء سرنوشت ساز زندگى شريف ابا عبداللَّه كه همان عاشوراست ، توجّه بسيار مبذول بداريم . چرا كه آن ، بازتاب همهء ارزشهاى آسمانى و تاريخ تمامى پيامبران مىباشد . چنان كه بازتابى است از ميراث سيّدالشّهدا از حضرت آدم برگزيده خدا ، نوح عليه السلام پير پيامبران ، ابراهيم بتشكن ، موسى هم سخن با خدا ، عيسى روح خدا و پيامبر بزرگوارمان حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله .
آرى ، روز عاشورا همچون روز قيامت است . مانند هزار سال از سالهايى است كه شما مىشمريد ؛ بلكه بيش از آن مىباشد . به همين خاطر زيارت كننده ضريح شريف او مىفرمايد :
« السَّلَامُ عَلَيْكَ يا وارِثَ آدَمَ صِفْوَةِ اللَّهِ » .
« درود بر تو اى وارث آدم ، برگزيده خدا . »
تا اينكه به اين عبارت زيارت شريف مىرسد :
السَّلَامُ عَلَيْكَ يا وارِثَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيٍّ وَلِيِّ اللَّهِ »
. « درود بر تو اى وارث امير المؤمنان على ولى خداوند . » « 1 »
امام حسين عليه السلام دوبار متولّد گشت . نخستين تولّد او در سوّم
هامش
( 1 ) - مفاتيح الجنان ، زيارت وارث .