چگونه مرا به خود وامىگذارى در صورتى كه از من كفالت فرمودى ؟ و چگونه شكست خورم در صورتى كه تو ياور منى ؟ يا چگونه نااميد شوم در صورتى كه نوازشگر منى . . . »
و در شامگاه روز تاسوعا ، هنگاميكه ارتش اموى ستمگر به سوى چادرهاى امام حسين عليه السلام پيشروى كرد و امام از آن آگاهى يافت ، از برادرش اباالفضل العبّاس عليه السلام درخواست نمود تا از دشمن مهلتى بخواهد براى تجديد پيمان او و يارانش با قرآن كريم و شب زندهدارى آخرين شب زندگانيشان با برپايى نماز و قرائت قرآن و دعا .
چنان كه دشمنان - پيشاز دوستان - شبعاشورا رااينگونه توصيف كرده بودند كه ، از چادرهاى امام حسين عليه السلام و يارانش نجواى تضرّع و زارى به بارگاه حقّ تعالى ، پرستش و دعا را مىشنيدهاند .
حتّى در آخرين لحظات كه شدّت خونريزى ، هرگونه توانايى را از امام گرفته بود ، سيّدالشّهدا ، از ياد خدا يك لحظه باز نايستاد و چنين فرمود :
« صَبْراً عَلى قَضائِكَ يا رَبِّ ، لَاإِلهَ سِواكَ » « 1 »
. « صبر بر تقديراتت پروردگارا ! اى كه هيچ معبود به حقّى جز تو نيست . »
امام حسين عليه السلام كيست ؟
آرى ، گوهر مقدّس امام حسين عليه السلام ، شناخت خداوند متعال ؛
هامش
( 1 ) - مقتل المقرّم ، ص 357 .