امام حسين عليه السلام و ما
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ « 1 » .
« و از آنان امامان ( و پيشوايانى ) قرار داديم كه به فرمان ما ( مردم را ) هدايت مىكردند ؛ چون شكيبايى نمودند ، و به آيات ما يقين داشتند . »
زير تابش سوزناك آفتاب نيمروز ، در صحراى عرفات ، در روز عرفه و در سمت چپ جبلالرحمه ، هنگاميكه ميهمانان خدا در آن زمين مبارك گردآمده تا از رحمت الهى فيض ببرند ؛ سيّدالشّهدا اباعبداللَّه الحسين عليه السلام در گوشهاى ايستاده بود و در حالى كه مىگريست و چشمانش چون دو چشمه جوشان مىجوشيد و پيرامونش آن گروه مؤمن از اهل بصيرت هريك به نوبهء خويش اشك مىريختند و دستانشان را به سوى آسمان بلنده كرده به پروردگارشان پناه مىجستند . صداى حزن آلود امام حسين عليه السلام كه آكنده از هر گونه عرفان ، پرستش و توسّل بود ، در آن صحرا چنين به گوش مىرسيد :
هامش
( 1 ) - سورهء سجده ، آيهء 24 .