نيرومند ساخت . افراد اين فرقه معتقد بودند كه تلفّظ شهادتين واعتقاد به رسالت پيامبر و اداء برخى از فرايض ، تضمين كننده بهشت براى ايشان است ؛ حتّى اگر در گذر آن ، به ارتكاب گناهان كبيره و مهلكات دست زنند و براى اثبات اين مطلب برخى از آيات وشبهات را دليل خود مىآوردند .
امّا ائمّهء اطهار عليهم السلام با تمامى نيروى خود در برابر اين عقيده كه در آن روزگار بر افكار بسيارى از مسلمانان چيره شده بود ، ايستادند و بدون شكستن مرزهايى كه خداوند متعال ميان مؤمنين و غير مؤمنين قرار داده ، فعاليّت نمودند . ايشان بارها و بارها و به صورتهاى گوناگون فرمودند كه ايمان هم در گفتار است و هم در كردار ؛ و بسيار تأكيد نمودند كه ايمان همهاش عمل است و گفتار جزئى از ايمان ؛ يا به ديگر سخن ، اينكه گفتار و اعلام ايمان امرى نيست به جز يك رفتار از تمامى اعمال و رفتارهاى ايمان . پس ايمانى كه انسان را از ارتكاب گناهان كبيره چون دروغ ، فساد ، ستم و كشتار ديگران بازنمىدارد ، چه ارزشى دارد ؟ بلكه اين ايمان چه سودى خواهد داشت ؟ بلكه - دراين صورت - چرا خداوند بلند مرتبه دوزخ را آفريد و عدالت را بنا نهاد ؟
برخى از مردم ادّعاى ايمان ، دوستى و پيروى از اهلبيت عليهم السلام را دارند ولى در همان حال ، عقيدهء آنها با عقيدهء مرجئه يكى مىباشد .
چنان كه باور دارند ، ميان ايمان و ستم يا فساد و يا دورى كردن از اداء تكاليف دينى هيچگونه تضادى وجود ندارد . اين اشخاص بايد بدانند كه ولايت اهلبيت عليهم السلام يكى از مسائل اساسى رسالت الهى
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 230
مساهمون: شوشترى زاده
ص٢٣٠