شعبان و دومين در روز عاشورا ؛ در هر دو ولادت ، اسلام نيز با او متولّد شد . بنابراين پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود :
« حُسَيْنٌ مِنِّي وَأَنا مِنْ حُسَيْنٍ ، أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً » « 1 »
. « حسين از من است و من از حسين ، خداوند دوست مىدارد هركه ، حسين را دوست مىدارد . »
پس اين امر در درجهء نخست بدين معناست كه پيامبر خدا مىخواست توجّه امّت را به سوى شأن امام حسين عليه السلام از دين و ايدهاى كه تجسّم بخش شخصيّت رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىباشد ، سوق دهد ؛ سپس مىخواست ميزان پيوند و نزديكى خويش را به امام حسين عليه السلام آشكار سازد .
بدينسان امام حسين عليه السلام آستانه پروردگار و ابزار رحمت الهى مىباشد .
اوست راه مستقيمى كه هر روز از خدا مىخواهيم ما را به آن رهنمون سازد .
اگر امام حسين عليه السلام را از اين جنبه كه فرزند امير المؤمنين عليه السلام وبرترين زنان جهان ، حضرت فاطمة الزهراء ( س ) مىباشد و اينكه سبط رسول اكرم ، شهيد كربلا و غريبترين انسانهاست بشناسيم ، شناختى است مناسب ؛ ولى والاترين درجهء شناخت نيست . بنابراين براى دستيابى به والاترين درجات و بزرگترين پاداشها بايد امام حسين عليه السلام را چنان بشناسيم كه شايسته مقام اوست . دراين زمينه از
هامش
( 1 ) - حياة الإمام الحسين بن عليّ عليهما السلام ، القرشي ، ج 2 ، ص 265 .