همچنين امام على عليه السلام مىفرمايد :
« مَا أَحُثُّكُمْ عَلَى طَاعَةٍ إِلَّا وَأَسْبِقُكُمْ إِلَيْهَا » « 1 »
. « من شما را به طاعتى تشويق نمىكنم مگر اينكه خود قبلًا به آن عمل كرده باشم . »
پس اگر دراين آيه ، ژرف بنگريم و در آن تأمّل نماييم ، زشتى وناپسندى عمل كسى كه انسانها را به سوى راهى فرامىخواند ، امّا خود به آن گام نمىنهد آشكار خواهد ساخت . حقّ تعالى مىفرمايد :
كَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَاتَفْعَلُونَ « 2 » .
« نزد خدا بسيار موجب خشم است كه سخنى بگوييد كه عمل نمىكنيد ؟ »
آرى ، خداوند بلند مرتبه از آن انسانى كه به سوى نيكى كردن فرامىخواند ولى خود بدان از گذر فعاليّت ، انفاق و جهاد عمل نمىكند ، خشمگين مىگردد و او را خوار مىشمارد .
پس بياييم در گفتارها وادّعاهاى خويش همچونامام حسين عليه السلام ، اهلبيت و ياران وفادارش باشيم . همچنين بياييم در راه ، رفتار و موقعيّتهايمان ، حسينى گرديم . چرا كه دراين صورت مىتوانيم بهترين و برترين خدمت را به رسالت اسلامى خويش انجام دهيم .
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه ، خطبهء شمارهء 175 .
( 2 ) - سورهء صفّ ، آيهء 3 .