كسى است كه خداوند به واسطهء او همهء بشريت را از گمراهى نجات داد و اگر چنين نبود ، ديگر نامى از دين اسلام همچون اديان گذشته بجاى نمىماند .
او به بشريت و همچنين به ما آموخت كه حقيقت دين مهم است و نه ظاهر آن . پس اگر انسانى را ديديم كه نماز مىگذارد ولى پس از نمازش دروغ مىگويد و يا در امانت ، خيانت مىكند بايد به او بگوييم كه : نمازت به خودت بازمىگردد . و يا براى شناخت جامعهاى بايد از گذر چگونگى تعامل افراد با يكديگر به آن بنگريم . ببينيم آيا به اداى امانت مىپردازند و يا اموال يكديگر را در ميان خود به باطل مىخورند ؟ در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است كه :
« لَاتَنْظُرُوا إِلى طُوْلِ رُكُوعِ الرَّجُلِ وَسُجُودِهِ ، فإِنَّ ذلِكَ شَيْءٌ اعْتَادَهُ ، فَلَوْ تَرَكَهُ اسْتَوْحَشَ لِذ لِكَ » « 1 »
. « به طولانى بودن ركوع و سجود يك شخص نگاه نكنيد . زيرا آن چيزى است كه بدان عادت كرده است و اگر آن را ترك كند به وحشت خواهد افتاد . »
امام حسين عليه السلام آمد تا به ما بياموزد كه دين و ايمان يك حقيقت است . زيرا ايمان تنها اميد و آرزو نيست ؛ بلكه ايمان ، آن است كه در دل قرار گيرد . پس نماز انسانى كه نورى در دلش يافت نمىشود و توانايى نهى نفس از هوى و هوس را ندارد بلكه ، شيطان و هوى و هوس را مىپرستد ، به خود او باز خواهد گشت و پذيرفته نخواهد شد . زيرا خداوند تبارك و تعالى نماز را جز از پرهيزكاران نمىپذيرد
هامش
( 1 ) - اصول الكافى ، ج 2 ، ص 105 .