ايمان به حقايق غيبى
ايمان به حقايق غيبى بايد تسليمى باشد در برابر دستورهاى دينى .
به اين معنا كه ، بايد ايمان به حقايق غيبى از امور بديهى در ايدهء انسان باشد . پيش از آنكه به دنبال استدلال آن جستجو كند يا بخواهد سببها و نتيجههاى مادى آن را كشف نمايد .
بنابراين هنگاميكه خداوند متعال خوردن گوشت خوك را حرام گردانيد ، مىخواست نقطهاى باشد براى آزمايش يا تمييز انسان متعهّد از غير متعهّد ، پيش از آنكه آن را به خاطر دارابودن ضررهاى بهداشتى ، حرام نمايد . پس بر انسان مسلمان واجب است كه به اين مسأله پايبند باشد ؛ در غير اين صورت آتش دوزخ در انتظارش خواهد بود .
براين اساس ، دين انسان مسلمانى كه به خدا و آيات قرآن كريم و سخنان پيامبر اكرم اعتماد ندارد ، امرى است كه بر شناخت سببهاى مادى تكيه دارد و در نتيجه نوعى نااميدى از رحمت خداوند بر او چيره مىگردد . واقعيتى كه خداوند آن را با كفر توصيف مىنمايد . چنان كه مىفرمايد : ( وَلَا تَيْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَايَيْأَسُ مِن رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ ) « 1 » « و از رحمت خدا مأيوس نشويد ؛ كه تنها گروه كافران ، از رحمت خدا مأيوس مىشوند . »
راه درست اين است كه ، ما آگاهى يابيم كه در وراى اوامر الهى ،
هامش
( 1 ) - سورهء يوسف ، آيهء 87 .