معمولى ، به جامعهء عقب افتاده ، فقير ، غير مستقر و مضطرب نگاه مىكند ، ولى از علّتى كه در پشت همه اين مشكلات است ، آگاه نمىباشد و دراين باره مىگويد : شايد خدا آنها را اين گونه آفريده است ! . . . ولى انسان آگاه با چشم جستجوگر و پشتوانه فكرى استوار و متين نگاه مىكند . بنابراين او آگاهانه تأكيد مىنمايد كه حتماً براى اين اختلاف ، عقب ماندگى ، فقر ، عدم استقرار و اضطراب و ديگر ظواهر منفى ، علّتهايى وجود دارد . زيرا ، انسان آگاه ژرف مىانديشد و به ژرفاى هر مسألهاى مىرسد . در حالى كه انسان ساده يا معاند و يا نادان تنها به سروكار داشتن با ظواهر ، بسنده مىكند . تفاوت ميان مؤمنين و كفّار دراين امر نهفته است كه كفار تنها ظاهر زندگى دنيا را مىبينند و جز متولّد شدن و توليد نسل و افزودن مال و ثروت در آن و اينكه روزگار آنها را مىميراند ، هيچ نمىدانند ؛ از نقطه نظر آخرت نيز ، چون قوم كورى هستند كه آخرت را نمىبينند و از آن چيزى نمىفهمند . امّا مؤمنين چنين نيستند كه ناگزير بايدغيب را به حضور و شهود تبديل كنند تا به آن ايمان آورند ، بلكه خود به سوى درجهء ايمان به غيب ، پيش مىروند .
اين امر به چه معنا مىباشد ؟
يعنى اينكه ايمان انسان مؤمن ، به درستى مرگ و آنچه كه پس از مرگ صورت مىپذيرد ، از گذر ديدن قبر و عذاب و ثواب نشأت نگرفته ، و اينكه ايمان او به غيب به خاطر ديدن خوابى ، نمىباشد . نيز ايمان او به اينكه فلان شخص مرده در قبر مجازات مىگردد ، از خلال
امام زمان (عج) آرزوى بشريت (فارسى) — صفحة 156
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٥٦