390
[ و فرمود : ] مؤمن را سه ساعت است : ساعتى كه در آن با پروردگارش به راز و نياز است ، و ساعتى كه در آن زندگانى خود را كارساز است ، و ساعتى كه در حلال و نيكو با لذّت نفس دمساز است ، و خردمند را نسزد كه جز پى سه چيز رود : زندگى را سر و سامان دادن ، يا در كار معاد گام نهادن ، يا گرفتن كام از چيزهايى غير حرام .
391
[ و فرمود : ] خواهان دنيا مباش ، خدا زشتيهاى آن را به تو خواهد نمود و بى خبر ممان كه از تو بى خبر نخواهند بود .
392
[ و فرمود : ] سخن گوييد تا شناخته شويد كه آدمى زير زبانش نهان است .
393
[ و فرمود : ] آنچه از دنيا نزد تو آيد بستان و از آنچه به تو پشت كند روى بگردان ، و اگر چنين نتوانى بارى جستن را از حد در نگذرانى .
394
[ و فرمود : ] بسا سخن كه از حمله كارگرتر بود .
395
[ و فرمود : ] هر چه بدان بسنده كردن توان ، بس بود همان .
396
[ و فرمود : ] مردن و خوارى نبردن ، و به اندك ساختن و به اين و آن نپرداختن ، و آن را كه نصيب به آسانى به دست نيايد با كوشش با آن برنيايد و روزگار دو روز است روزى از تو و روزى به زيان تو ، در روزى كه از توست سركشى بنه و در روزى كه به زيان توست تن به شكيبايى ده .
397
[ و فرمود : ] مشك عطرى است نيكو . بردن آن آسان و بوى خوش آن پرورنده دماغ - انسان .
398
[ و فرمود : ] ناز خود بگذار و كبر از سر به در آر و گور خود را به ياد آر . !
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 432
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٣٢