272
[ و فرمود : ] اگر دو پايم را در اين لغزشگاه استوار ماند چيزهايى را دگرگون كنم .
273
[ و فرمود : ] به يقين بدانيد كه خدا بندهاش را - هر چند چارهانديشىاش نيرومند بود و جستجويش به نهايت و قوى در ترفند - بيش از آنچه در ذكر حكيم براى او نگاشته مقرر نداشته ، و بندهء ناتوان و اندك حيله را منع نفرمايد كه در پى آنچه او را مقرر است برآيد ، و آن كه اين داند و كار بر وفق آن راند ، از همه مردم آسودهتر بود و سود بيشتر برد ، و آن كه آن را واگذارد و بدان يقين نيارد دل مشغولىاش بسيار است و بيشتر از همه زيانبار ، و - بسا نعمت خوار كه به نعمت فريب خورد و سرانجام گرفتار گردد ، و بسا مبتلا كه خدايش بيازمايد تا به دو نعمتى عطا فرمايد . پس اى سود خواهنده سپاس افزون كن و شتاب كمتر ، و بيش از آنچه تو را روزى است انتظار مبر !
274
[ و فرمود : ] دانش خود را نادانى مىانگاريد ، و يقين خويش را گمان مپنداريد ، و چون دانستيد دست به كار آريد ، و چون يقين كرديد پاى پيش گذاريد .
275
[ و فرمود : ] طمع كشاننده به هلاكت است و نارهاننده ، و ضامنى است حق ضمانت نگزارنده ، و بسا نوشنده كه گلويش بگيرد و پيش از سيراب شدن بميرد ، و ارزش چيزى كه بر سر آن همچشمى كنند هر چند بيشتر بود مصيبت از دست دادنش بزرگتر بود ، و آرزوها ديدهء بصيرت را كور سازد و بخت سوى آن كس كه در پى آن نبود تازد .
276
[ و فرمود : ] خدايا ! به تو پناه مىبرم كه برونم در ديدهها نيكو نمايد و
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 412
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤١٢