249
[ و فرمود : ] بهترين كارها آن بود كه به ناخواه خود را بدان وادارى .
250
[ و فرمود : ] خدا را شناختم ، از سست شدن عزيمتها ، و گشوده شدن بستهها .
251
[ و فرمود : ] تلخى اين جهان شيرينى آن جهان است و شيرينى اين جهان تلخى آن جهان .
252
[ و فرمود : ] خدا ايمان را واجب كرد براى پاكى از شرك ورزيدن ، و نماز را براى پرهيز از خود بزرگ ديدن ، و زكات را تا موجب رسيدن روزى شود ، و روزه را تا اخلاص آفريدگان آزموده گردد ، و حج را براى نزديك شدن دينداران ، و جهاد را براى ارجمندى اسلام و مسلمانان ، و امر به معروف را براى اصلاح كار همگان ، و نهى از منكر را براى بازداشتن بيخردان ، و پيوند با خويشاوندان را به خاطر رشد و فراوان شدن شمار آنان ، و قصاص را تا خون ريخته نشود ، و برپا داشتن حد را تا آنچه حرام است بزرگ نمايد ، و ترك ميخوارگى را تا خرد برجاى ماند ، و دورى از دزدى را تا پاكدامنى از دست نشود ، و زنا را وانهادن تا نسب نيالايد ، و غلامبارگى را ترك كردن تا نژاد فراوان گردد ، و گواهى دادنها را - بر حقوق - واجب فرمود تا حقوق انكار شده استيفا شود ، و دروغ نگفتن را ، تا راستگويى حرمت يابد ، و سلام كردن را تا از ترس ايمنى آرد ، و امامت را تا نظام امت پايدار باشد ، و فرمانبردارى را تا امام - در ديدهها - بزرگ نمايد .
253
[ و فرمود : ] ستمكار را چنين سوگند دهيد ، اگر بايدش سوگند دادن :
كه او از حول و قوت خدا بيزار است ، چه او اگر به دروغ چنين سوگندى خورد در كيفرش شتاب شود ، و اگر سوگند خورد به خدايى
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 402
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٠٢