خدا بكوش ، چنان كه شايد ، و از سرزنش ملامتگرانت بيمى نيايد . براى حق به هر دشوارى هر جا بود در شو . و در پى آموختن دين رو . خود را به شكيبايى عادت ده در آنچه ناخوشايند است ، كه شكيبايى ورزيدن عادتى پسنديده و ارجمند است . در همه كارها نفس خود را به پناه پروردگارت در آر ، كه به پناهگاهيش در آوردهاى استوار ، و نگاهبانى پايدار ، و آنچه از پروردگارت خواهى تنها از او خواه ، كه به دست اوست بخشيدن و محروم نمودن ، و فراوان طلب خير كن - و نيك در كارها ببين و آن را كه بهتر است بگزين و وصيت مرا درياب و روى از آن متاب ، كه بهترين گفته سخنى است كه سود دهد ، و بدان كه سودى نيست در دانشى كه فايدتى نبخشد ، و نه در فراگرفتن علمى كه دانستن آن سزاوار نبود . پسركم ! چون ديدم ساليانى را پشت سر نهادهام و به سستى در افتاده ، بدين وصيت براى تو پيشدستى كردم ، و خصلتهايى را در آن بر شمردم ، از آن پيش كه مرگ بشتابد و مرا دريابد و آنچه در انديشه دارم به تو ناگفته ماند ، يا انديشهام نيز همچون تنم نقصانى به هم رساند ، يا پيش از - نصيحت - من پارهاى خواهشهاى نفسانى بر تو غالب گردد ، يا فريبندگيهاى دنيا تو را بفريبد . پس همچون شترى باشى گريزان - و سرسخت و نا به فرمان - . و دل جوان همچون زمين ناكشته است ، هرچه در آن افكنند بپذيرد ، پس به ادب آموختنت پرداختم ، پيش از آنكه دلت سخت شود و خردت هوايى ديگر گيرد ، تا با رأى قاطع روى به كار آرى ، و از آنچه خداوندان تجربت در پى آن بودند و آزمودند بهره بردارى ، و رنج طلب از تو برداشته شود و نيازت به آزمودن نيفتد . پس به تو آن رسد كه ما - به تجربت - بدان رسيديم ، و براى تو روشن شود آنچه گاهى تاريكش مىديديم . پسركم ! هر چند من به اندازهء همه آنان كه پيش از من بودهاند نزيستهام ، اما در كارهاشان نگريستهام و در سرگذشتهاشان انديشيده ، و در آنچه از آنان
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 297
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٩٧