را بر شمرده ، علمى كه چيزى را فرانا گرفته نيست ، و كتابى كه چيزى را واگذاشته نيست . به دو ايمان داريم ، ايمان كسى كه غيبها را به چشم ديده است ، و بر آنچه وعده دادهاند ، آگاه گرديده . ايمانى كه اخلاص آن شرك را زدوده است ، و يقين آن شك را زايل نموده ، و گواهى مىدهيم ، كه خدايى نيست جز خداى يكتا ، نه شريكى دارد و نه همتا ، و اين كه ، محمّد ( ص ) بندهء او و فرستادهء اوست ، درود و سلام خدا بر او و خاندان او باد . دو گواه كه گفتار را بالا برند و كردار را ارتقاء دهند . ميزانى كه اين دو گواه را در آن نهند سبك نباشد ، و ميزانى كه اين دو را از آن بردارند سنگين نبود . بندگان خدا ! شما را وصيّت مىكنم به تقوى ، و ترس از خدا ، كه توشهء راه است ، و در معاد - شما را - پناهگاه است . توشهاى كه به منزل رساند ، پناهگاهى كه ايمن گرداند . آن كه بدان خواند ، بهتر از همه دعوت را به گوش - مردم - رساند ، و آن كه فرا گرفت بهتر از هر كس سخن را در گوش كشاند ، پس خواننده دعوت خود را شنواند ، و شنونده خود را رستگار گرداند . بندگان خدا ، پرهيز از نافرمانى خدا دوستان او را از در افتادن در حرامهاى او نگاهداشته است ، و دل آنان را با ترس وى همراه داشته است ، چندان كه شبها بيدارشان مىدارد ، و روزهاى گرم را با تشنگى بر آنان به سر مىآرد . آسايش عقبى را با رنج دنيا به دست آوردهاند ، و سيرابى - آنجا - را با تشنگى خوردن - در اينجا - . اجل را نزديك ديدهاند و در عمل پيشدستى كردهاند . آرزو را دروغ خواندند - و براى آن نزيستند - ، و مرگ را - حقيقت ديدند - و بدان نگريستند . و آن گاه دنيا خانهء نيست شدن است ، و رنج بردن ، و دگرگونى پذيرفتن ، و عبرت گرفتن . نشان نابود شدن ، اين كه روزگار ، كمان خود را به زه كرده است ، تيرش به خطا نرود ، و زخمش به نشود ، بر زنده تير مرگ ببارد ، و تندرست را به بيمارى از پا در آرد ، و نجات يافته را در ناتوانى و ماندگى دارد . خورندهاى است كه روى سيرى نبيند ، نوشندهاى است كه تشنگىاش فرو ننشيند . و نشان رنج دنيا ، اين كه : آدمى فراهم مىكند آنچه نمىخورد ، و مىسازد آنچه در آن نمىنشيند ، پس به سوى خدا مىرود ، نه مالى برداشته ، و نه خانهاى با خود داشته . و نشان دگرگونى آن ، اين كه : كسى را كه به دو رحمت آرند بينى كه - روزى - حسرت وى خورند ، و حسرت خورده را بينى كه بر او رحمت برند ، و اين نيست جز به خاطر نعمتى كه رخت بر بسته ، و يا نقمتى كه
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 112
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١١٢