پس ، در فضاى هر آسمان فلك آن را آويزان كرد ، و زينتى از گوهرهاى تابنده و ستارگان رخشنده بدانها بست و فروزان كرد ، و شيطانهاى دزديده نيوش را با نيازكهاى روشن براند ، و ستارگان را بدانسان كه بايد رام و مسخّر گرداند ، چنان كه ثابت آن بر جاى ماند ، و گردندهء آن روان ، و بالا رونده ، و فرود آينده ، و نحس ، و سعد آن به فرمان .
از اين خطبه است در آفرينش فرشتگان
سپس خداى سبحان براى جاى دادن در آسمانها و عمارت كردن برترين آسمان ، از ملكوت اعلا فرشتگانى آفريد ، آفريدههاى نو پديد . شكاف راههاى گشادهء آسمانها را بدانها پر كرد ، و رخنهء شكافها را به آنان بيا كند ، و ميان شكافها بانگ تسبيح خوانهاست در فردوس بلند رفعت ، و پس پردههاى حجاب و سراپردههاى مجد و عظمت ، و پس اين لرزه ، و بانگى كه كر كنندهء گوشهاست ، انوار جلال كبرياست كه چشمها نگريستن بدان نتوانند ، ناچار خيره بر جاى مانند . آفريد اين فرشتگان را به گونه گون صور ، و اندازههايى نه چون يكديگر . فرشتگانى با پر و بال ، تسبيح گويان عزّت ذو الجلال . نه آنچه را كه صنع اوست ، به خود نسبت دهند ، و نه آفرينش چيزى را كه خاصّ اوست ، مدّعى شوند ، « بلكه بندگانى بزرگوارند كه در گفتار به دو پيشى نمىگيرند فرمانش را كار بندند و بپذيرند » . آنان را در مقامها كه دارند ، امين وحى خود ساخت ، و رساندن امر و نهيش را به پيامبران ، به گردن ايشان انداخت . از دو دلى ، و ناباورى نگاهشان داشت ، و گامى جز در آنچه رضاى اوست ، نتوانند گذاشت . آنان را به زيادت يارى مدد كرد ، و دلهاشان را در پوششى از تواضع ، خشوع و آرامش در آورد ، و آسان درهايى به روىشان گشود تا راه ستودن او را به بزرگى دانند ، و نشانههايى روشن گمارد تا خود را به سر منزل توحيدش رسانند . نه سنگينى بار گناهان از پايشان نشاند . و نه گذشت
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 78
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٨