نشانى . و گر چه آفريدهاى باشد خاموش ، بر تدبير او گوياست ، و بر وجود پديد آورنده دليلى رساست . و گواهى مىدهم ، آن كه تو را به آفريدهات همانند كرده ، با عضوهايى جدا از يكديگر ، و مفصلهاى پيوسته - چون عضوهاى يك پيكر - كه رمز تدبير حكمت تو را در نهان دارد - و سرّ قدرتت را در بيان - ، درون او تو را - چنان كه بايد - نشناخته است ، و نور يقين بر دل وى پرتو نينداخته ، و ندانسته است كه تو را همتايى نيست - و جز تو يكتايى نيست - . گويا نشنيده است كه پيروان از پيروى شدگان بيزارى جستند كه چرا آنان را خداى خود دانستند - و گفتند : « به خدا ، ما در گمراهى آشكار جاى داشتيم كه شما را همچون پروردگار جهان پنداشتيم . » دروغ گفتند مشركان كه تو را همانند كردند به بتان ، و گفتند پيكرى دارد چون آفريدگان ، و چون جسمها جزء جزأت كردند از روى گمان ، و براى تو قوّتها انگاشتند ، به پندار و به حكم خرد ناتوان ، و گواهى مىدهم ، آن كه تو را به چيزى از آفريدههايت برابر نهاد ، به تو شرك آورد ، و شرك آورنده به تو كافر است بدانچه آيتهاى محكم تو نازل كرد ، و حجّتهاى روشن تو بدان گوياست ، و بر يكتايى تو گواست . همانا ، تو آن خدايى كه در خردها نگنجى تا براى تو چگونگى انگارند ، و در وهمها درنيايى تا محدود و مركَّبت شمارند .
و از اين خطبه است :
آنچه آفريد ، سنجيد و نيكش استوار كرد ، و پايان كارش را نگريست ، پس به لطف تدبيرش برآورد ، و بدانچه برايش آفريده شد ، گسيلش داشت ، چنان كه از حدّ خويش گامى فراتر نتوانست گذاشت ، و در رسيدن بدانجا كه بايد رسد ، قصورى روا نداشت ، و مأموريتى كه به دو واگذاشته بود ، دشوار نينگاشت ، و چگونه - نپذيرد ؟ - كه كارها به خواست خدا انجام گيرد ، كه پديد
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 76
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٦