نهادهاند . غفلت ، عزم استوارشان را سست نكند ، و فريب شهوت راه همتّشان را نزند . پروردگار دارندهء عرش را اندوختهء روز حاجت كردهاند ، و هنگامى كه مردم به در آفريدگان رفتهاند ، آنان به رغبت روى به آفريننده آوردهاند . پرستش او را نهايتى ندانند ، و آنچه آنان را شيفتهء طاعت وى كرده ، تخم محبّت است كه در دل پرورانند ، و هيچگاه دل از بيم و اميد او برندارند . ريشهء بيم آنان نبرد تا در كوشش سست شوند ، و طمع آنان را از راه نبرد ، تا سعى اندك را بر كوشش بسيار ترجيح دهند . كردهء خود را بزرگ نشمارند كه اگر چنين كنند اميدوارند ، و اميد نگذارد تا از پروردگار بيمى در دل آرند . شيطان بر آنان چيره نشده تا در پروردگار خود اختلاف آرند ، و راه جدايى نگيرند ، چه برخوردى بد با يكديگر ندارند . نه كينه و رشك بر آنان دست يافته ، و نه دودلى و خواهشهاى نفسانى از هم جدايشان كرده و صف وحدتشان را شكافته . بندگان ايمانند ، و پيوسته در بند آنند . نه ميل از حقّ ، نه برگشتن از راه درستى ، نه درنگ كردن ، و نه سستى هرگز تواند آنان را از بند ايمان رهاند . در آسمانهاى تو بر تو جايى به اندازهء پوستى گستريده يافت نشود ، جز آنكه فرشتهاى بر آن سجده كنان است يا چالاك در راه پرستش روان . درازى مدّت فرمانبردارى بر معرفت آنان بيفزايد ، و عزّت پروردگار عظمت او را در دلهاشان بيشتر مىنمايد .
و از اين خطبه است در وصف زمين و گستردن آن بر آب :
زمين را به موجهاى بزرگ خروشنده ، و كوهههاى درياى جوشنده ، در پوشاند . موجهايى كه بالاى آن به هم مىخورد ، و هر يك با شانه و پشت ، موج
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 80
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٨٠