فصل صد و چهارم
پس از آن اى فرزندم كه خداوند جل جلاله بعظمت خود يادت فرمايد و قلبت را از هيبت خود سرشار نمايد ، متذكر شو كه چگونه خداوند ترا از پشت آدم عليه السلام برحم حوا ، و از پدران بمادران منتقلت نموده تا اينكه در اين زمان ترا به دنيا آورده است ، و از آنچه بر امتهاى گذشته از هلاكت و بلاها وارد شده سلامتت داشته است ، چنان كه قبلا به آن اشاره شد ، و صورت ترا كامل نموده است ، و همت ترا جميل قرار داده است ، و اصل و ريشهء ترا از ادناس و كثافات منزه و پاكيزه داشته است ، و از رجس و نجاسات مبرا و منزهت نموده است ، و ميلاد ترا در بلاد ايمان در زمانى كه از خطرها و كدورات خالى است قرار داده است ، آن هم در دامن كسى كه معرفت و خدمت و طاعت حضرتش را با كمال شفقت و مهربانى به تو تلقين نمايد ، و با كمال درستى و محبت به تو خدمت نمايد ، و براى تو ثروت و مالى قرار داده است كه از دست تنگى و گرفتاريهاى روزگار ترا بىنياز نمايد ، و از تحصيل و طلب آن كفايتت نموده است ، و از لذيذترين مواهب خود به تو عنايت فرموده است ، و ترا از نسل كسانى قرار داده است كه در طلب رضا و خشنودى پروردگار عالميان سعادتمندند ، و براى تو پدرى قرار داده است كه قبل از ولادت تو بسالها براى تو دعا نموده ، و با كمال رفق و مهربانى و شفقت ترا بسعادت دين و دنيا راهنمائى و هدايت نمايد .
فصل صد و پنجم
و اى فرزندم كه خدايت به آنچه برايت نافع است يادت فرمايد ، و احسان خود را بر تو كامل نمايد : متذكر باش كه هيچ يك از خلايق از ابتداى خلقتت و نقل از اصلاب پدران بارحام مادرانت در آنچه به تو كرم فرموده است از اصل وجود و صفات و سعاداتى كه به تو عنايت نموده است شركت نداشته است ، پس هيچ كس را بر او جل جلاله مقدم مدار ، و احدى را بر او جل و علا ترجيح مده و شئون و مقام ربوبيت و الوهيت او را هميشه مراعات نموده و حفظ كن ، و ملازم تقرب بحضرتش باش ، و در مقام بندگى و تذلل در پيشگاهش هميشه قيام نما .
فصل صد و ششم
و اى فرزندم كه خدايت بحرمت و جلال و هيبت و اقبال خود يادت