ولذا قراردادى با صاحب زمين منعقد مىكند مبنى بر اين كه هر زمان كه مشترى
خواست ، صاحب زمين اقدام به فروش زمين بنمايد كه در اين صورت صاحب
زمين مقيد وملتزم به فروش مىباشد نه مشترى .
مثال ديگر : مستأجرى اقدام به تعميرات اساسى در عين مستأجره مىكند وقبل
از اقدام به تعمير صاحب ملك به أو وعده مىدهد كه هر وقت مستأجر خواست
ملك را بخرد أو اقدام به فروش ملك نمايد ، كه در اين صورت عقد يا وعده از يك
طرف لازم مىباشد وآن از طرف صاحب ملك است .
وگاه مىشود كه وعده به بيع از دو طرف لازم مىشود . مثلا اگر متعاملين
خواستند ملكي را معامله كنند ولى موانعى براي عقد نهايى در بين مىباشد ، از
قبيل مشكلات سندى يا تخلف ساختمانى ويا عوارض نوسازى ودر عين حال
طرفين مايلند كه معامله را انجام دهند . در اين صورت اقدام به قرارداد ابتدائي
مىكنند ، ودر آن هر كدام وعده مىدهند كه عقد نهايى را در زمان معين تنفيذ كنند ،
واين وعده نسبت به طرفين لازم مىباشد واين گونه وعده وقرارداد ابتدائي ، تنها
ايجاب نيست بلكه عقد كامل وايجاب همراه با قبول مىباشد ولى واقع اين عقد
وعده به بيع بوده ومقدمه عقد نهائي مىباشد . نويسنده الوسيط در ادامه بحث
خود مىگويد :
طبق بند أول مادة 101 قانون مدنى جديد مصر چنين قراردادى كه طرفين يا
يكى از متعاملين وعده به ابرام عقد معينى در آينده بدهد لازم الاجرا نيست مگر
آن كه تمام شرايط عقد مورد وعده ومسائل اساسى آن در اين قرارداد منظور گردد ،
از جمله آن مسائل ، تعيين مدتي است كه در خلال آن عقد نهائي صورت مىگيرد .
ورعايت آن مسائل وجوانب ، شرط اساسى اين قرارداد مىباشد . مثلا اگر وعده به
ادلهء اثبات دعوى ( فارسي ) — صفحة 240
مساهمون: علي اكبر محمودي دشتي
ص٢٤٠