3 - " مقر به " :
مقر به عبارت است از : اخبار شخص مقر ، به حقي به نفع غير وبر ضرر خود .
ومقر به گاه مستقيما اخبار به خود حق مىباشد مثل اقرار به دين كه مورد ادعاى
مدعى است وگاه اخبار به خود حق نيست بلكه به منشأ حق مىباشد مثل اخبار به
موضوع خسارت يا تلف كه در اثر تصادف به وجود آمده است كه اين مستقيما
اخبار به حق نيست بلكه اخبار به منشأ حق مىباشد واقرار به حق يا به منشأ حق در
صورتي معتبر است كه داراى شرايط زير باشد .
الف - " مقر به عقلا يا عادتا ممكن باشد " چون حجيت واعتبار اقرار از باب
كاشفيت مىباشد ودر صورتي كه مقر به عقلا يا عادتا غير ممكن باشد دلالت
وحكايت وى از واقع خدشه دار واز اعتبار ساقط مىگردد . مثلا هر گاه كسى كه سى
سال عمر دارد اقرار كند بر فرزندى شخص مجهولي براي خود كه داراى 25 سال
عمر مىباشد ، چنين اقراري به علت عدم امكان تولد فرزند 25 سأله از شخص سى
سأله اعتبار ندارد وآثاري كه در باب اقرار به نسب بر عليه شخص مقر ثابت مىشود
در چنين اقراري ثابت نيست .
همچنين اگر مقر به عادتا ممكن نباشد مثلا شخص دست فروش عليه دست
فروش ديگر مطالبه يك ميليون دلار نمايد ودست فروش خوانده ( مدعى عليه ) به
صحت ادعاى دست فروش خواهان ( مدعى ) اقرار كند پس چون عادتا تحقق چنين
ادعايى غير معقول به نظر مىرسد لذا چنين اقراري كاشفيت خود را از دست داده .
ودر نتيجة بي اثر مىباشد .
ب - " بر حسب قانون صحيح باشد " اگر مقر به عقلا يا عادتا ممكن باشد ولى بر
ادلهء اثبات دعوى ( فارسي ) — صفحة 188
مساهمون: علي اكبر محمودي دشتي
ص١٨٨