ترجمه :
به نام خداوند بخشندهء بخشايشگر .
قسم به اين شهر مقدّس ( مكّه ) ( 1 )
شهرى كه تو ساكن آن هستى ! ( 2 )
و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهيم خليل و اسماعيل ذبيح ) . ( 3 )
كه ما انسان را در رنج آفريديم ( و زندگى او مملوّ از رنجهاست ) . ( 4 )
آيا او گمان مىكند كه هيچ كس قادر نيست بر او دست يابد ؟ ! ( 5 )
مىگويد : مال زيادى را ( در كارهاى خير ) تلف كردهام ! ( 6 )
آيا گمان مىكند هيچ كس او را نديده ( و نمىبيند ) ؟ ( 7 )
آيا براى او ( انسان ) دو چشم قرار نداديم ؟ ( 8 )
و يك زبان و دو لب ؟ ( 9 )
و او را به خير و شرّش هدايت نموديم . ( 10 )
ولى او ( انسان ناسپاس ) از آن گردنهء مهمّ بالا نرفت ! ( 11 )
و تو نمىدانى آن گردنه چيست ؟ ( 12 )
آزاد كردن برده است ! ( 13 )
يا اطعام كردن در روز گرسنگى . ( 14 )
يتيمى از خويشاوندان را . ( 15 )
يا مستمندى به خاك افتاده را . ( 16 )
سپس از كسانى بوده باشد كه ايمان آورده و يكديگر را به شكيبايى و رحمت توصيه مىكنند . ( 17 )
آنها اصحاب اليمين هستند [ و نامهء اعمالشان را به دست راستشان مىدهند ] . ( 18 )
و كسانى كه آيات ما را انكار كردهاند افراد شومىاند و نامهء اعمالشان به دست چپشان داده