إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها
؛ ( منذر ) هم به صورت اضافه و هم با تنوين قرائت شده و هر دو قرائت معناى حال و استقبال را دارد و هر گاه معناى ماضى از آن قصد شود فقط به صورت اضافه بايد قرائت شود و معنايش اين است كه تو مبعوث نشدهاى كه زمان برپايى قيامت را به آنها بياموزى بلكه تنها مبعوث شدهاى تا كسانى را از وحشتهاى روز قيامت بيم دهى كه بيم دادنت براى آنها لطفى است در اين كه از قيامت بترسند .
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها
؛ وقتى قيامت را مىبينند گويى در دنيا ، يا در گورها درنگ نكرده مگر به اندازهء آخر روز يا اوّل روز ، نسبت دادن ( ضحى ) به ( عشيّه ) براى اين است كه اول و آخر روز در يك روز مجتمعند و نظير اين است آيهء :
كَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنَ النَّهارِ
؛ « [ آن چنان احساس مىكنند ] كه گويى جز ساعتى از روز ( در دنيا ) توقّف نكردهاند » . ( يونس / 45 ) .