كافى است اما امر آن مجهول و ناشناخته است .
فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ
؛ پس هر كس بخواهد آن را يادآور شود و از ياد نبرد و آن را مد نظر قرار دهد اين كار را بكند . ضمير در « انه و ذكره » به تذكره در آيه
فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ
بر مىگردد ، و به اين دليل ضمير را مذكر آورده كه « تذكره » به معناى ذكر يا قرآن است [ به اعتبار معناى ضمير مذكر آورده است ]
وَ ما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
؛ آنها يادآور نمىشوند مگر خدا آنها را به يادآورى ملزم و مجبور سازد چرا كه خداوند مىداند آنها به اختيار متذكر نمىشوند .
هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ
؛ خداوند سزاوار آن است كه بندگانش از او بپرهيزند و از كيفرش بترسند و به او ايمان آورده و از او اطاعت كنند ، و هر گاه به خدا ايمان بياورند و اطاعتش كنند سزاوار است گناهانشان را بيامرزد .
از انس روايت است كه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله اين آيه را تلاوت كرد و گفت : خداى متعال مىفرمايد : من سزاوارم كه مورد پرهيز قرار گيرم و با من خدايى قرار داده نشود پس هر كس از قرار دادن خدايى با من ، بپرهيزد من شايستهء آنم كه او را بيامرزم .