جامهء دين از گناه را بدوزد و آن را وصله كند . بعضى گفتهاند : منظور توبهاى است كه اثرش در توبه كننده ظاهر شود و مردم را به آن فرا بخواند و با جديّت به مقتضاى توبه عمل كند ، « نصوح » به ضمّ ( نون ) نيز قرائت شده است و آن مصدر « نصح » و به معناى « ذات نصوح » داراى نصيحت است يا تنصح نصوحا ، نصيحت مىكند نصيحت كردنى ، يا توبه كنيد براى پند دادن خودتان بنا بر اين كه مفعول له باشد و نصح و نصوح ، مانند شكر و شكور و كفر و كفور است .
عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ
؛ خداوند بندگان خود را به طمع مىاندازد و آن دو صورت دارد .
1 - اين كه جواب دادن به روش شاهان باشد كه با شايد و ممكن است پاسخ مىدهند و آن را به منزلهء جواب قطعى مىدانند .
2 - اين تعبير به عنوان آموختن به بندگان باشد كه ميان بيم و اميد باشند .
يَوْمَ لا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ
؛
« يَوْمَ لا يُخْزِي »
منصوب به « يدخلكم » است و آن كنايه از كافران و منافقانى است كه خدا آنها را خوار ساخته است و از مؤمنان خواسته كه در برابر اين نعمت خدا را بستانيد كه آنها را از داشتن چنان حالتى حفظ كرده است يعنى خداوند پيامبر و مؤمنانى را كه با اويند خوار نمىسازد بلكه پيامبر را با دادن حقّ شفاعت ، گرامى داشته و مؤمنان را با وارد ساختن به بهشت عزّت مىدهد .
وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ
؛ گفته شده :
وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
، مبتدا و جملهء بعد خبر آن است يعنى ؛ يسعى نورهم على الصّراط ، نورشان بر صراط مىرود .
از حضرت صادق عليه السّلام روايت است كه پيشوايان دين در روز قيامت در برابر مؤمنان و سمت راستشان حركت مىكنند تا آنان را به منزلهاى خود در بهشت وارد سازند .
يَقُولُونَ رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا
؛ اين جمله بنا بر حال بودن در محلّ نصب است يا خبر