از بندگان صالح ما بودند ، ولى به آن دو خيانت كردند ، و ارتباط آنها با اين دو ( پيامبر ) سودى به حالشان ( در برابر عذاب الهى ) نداشت . و به آنها گفته شد : وارد آتش شويد همراه كسانى كه وارد مىشوند ! ( 10 )
و خداوند براى مؤمنان مثلى زده ، به همسر فرعون ، در آن هنگام كه گفت پروردگارا ! خانهاى براى من نزد خودت در بهشت بساز ، و مرا از فرعون و عمل او نجات ده ، و مرا از قوم ظالم رهايى بخش . ( 11 )
و همچنين مريم دختر عمران مثل زده كه دامان خود را پاك نگاه داشت ، و ما از روح خود در او دميديم ، او كلمات پروردگار و كتابهايش را تصديق كرد ، و از مطيعان فرمان خدا بود . ( 12 )
تفسير :
تَوْبَةً نَصُوحاً
؛ خداوند از باب اسناد مجازى توبه را متّصف به نصح كرده در حالى كه نصح صفت توبه كنندگان است و به اين معناست كه انسانها با توبه كردن از گناه ، خير خواه خودشان شوند و از كارهاى زشت به خاطر قبحى كه دارد برگردند و از آنها پشيمان شوند و تصميم بگيرند به هيچ كار زشتى برنگردند تا شير به پستان برگردد ( همان گونه كه شير دوشيده شده به پستان بر نمىگردد او نيز به گناه بر نگردد ) از على عليه السّلام روايت است كه توبه كامل با انجام دادن شش كار ممكن است :
1 - پشيمانى از گناهان گذشته .
2 - اعاده كردن اعمال واجب كه فوت شده است .
3 - برگرداندن مالهايى كه از ديگران تصاحب كرده است .
4 - درخواست حلال بودى از دشمنان .
5 - تصميم بگيرد كه به گناه بر نگردد .
6 - خود را در بندگى خدا آب كند چنان كه در معصيت خدا پرورش داده است و تلخى عبادات را به خود بچشاند چنان كه شيرينى گناهان را چشانيده است .
گفته شده : « نصوح » از « نصاحة الثوب » دوختن جامه است يعنى توبهاى كه پارگى