ترجمه :
او خدايى است كه از پنهان و آشكار جهان با خبر است و مقتدر و مهربان است ( 6 )
او خدايى است كه هر چه را آفريد ، نيكو آفريد و آفرينش انسان را از گل آغاز كرد ( 7 )
آن گاه نژاد نوع بشر را از عصارهاى از آب ناچيز و بىمقدار قرار داد ( 8 )
بعد اندام او را موزون ساخت و از روح خود در وى دميد و براى شما گوشها و چشمها و دلها قرار داد ، امّا بسيار اندك شكر نعمتهاى او را به جا مىآوريد ( 9 )
كافران ، از روى انكار ، گفتند : آيا هنگامى كه ما ، در زمين نابود شديم باز از نو زنده خواهيم شد ؟ بلكه آنها لقاى پروردگارشان را انكار مىكنند ( 10 )
اى رسول ما بگو : فرشته مرگ ( عزرائيل ) به قبض روح شما مأمور است ، جان شما را خواهد گرفت و پس از مرگ به سوى خداى خود باز مىگرديد ( 11 )
اى رسول ما اگر مجرمان را بنگرى كه چگونه در حضور خداى خود ، سر به زير افكنده و مىگويند : آنچه وعده كرده بودى ديديم و شنيديم ، ما را بازگردان تا كارهاى نيك انجام دهيم ، ما به قيامت ايمان داريم . ( 12 ) .
تفسير :
كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ
؛ كلمهء « خلق » هم با فتح « لام » و هم با سكون آن خوانده شده است ، بنا بر اول صفت است براى عبارت « كلّ شىء » يعنى هر چه را كه آفريد نيكو آفريد و بنا بر دوم ، بدل است از عبارت كلّ شىء ، يعنى آفرينش هر چيزى را نيكو انجام داد و كلمهء « أحسن » به معناى حسّن است ، يعنى تمام آفريدههاى او نيكو هستند هر چند از جهت خوب بودن و خوبتر بودن تفاوتى دارند ، چنان كه خداوند مىفرمايد :
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ
؛ « بىترديد انسان را به بهترين وجه آفريديم » ( تين / 4 ) .