سر آنها دوزخ است ، و هرگز آنچه را به دست آوردهاند آنها را از عذاب الهى رهايى نمىبخشد ، و نه اوليائى كه غير از خدا براى خود برگزيدند ، و عذاب دردناكى براى آنهاست . ( 10 )
اين ( قرآن ) مايهء هدايت است ، و كسانى كه به آيات پروردگارشان كافر شدند عذابى سخت و دردناك دارند . ( 11 )
خداوند است كه دريا را مسخّر شما كرد تا كشتيها به فرمانش در آن حركت كنند و بتوانيد از فضل او بهره گيريد ، و شايد شكر نعمتهايش را بجا آوريد . ( 12 )
او آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است همه را از سوى خودش مسخّر شما ساخته ، و در اين باره نشانههاى مهمّى است براى كسانى كه اهل فكرند . ( 13 )
تفسير :
وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ
؛ « افاك » به معناى كسى است كه بسيار دروغ مىگويد
ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها
؛ « يصرّ » يعنى به كفر خويش روى مىآورد و بر آن استوار مىماند و از ايمان آوردن به آيات ( خدا ) و اطاعت از حق تكبر مىورزد .
« كان » در اصل « كانّ » ( با نون مشدّد ) و مخففه از مثقله است يعنى گويى آيات خدا را نشنيدهاند و ضمير در « لم يسمعها » ضمير شأن است و جمله ، محلا منصوب است بنا بر حال بودن يعنى مانند كسى كه ( آيات خدا را ) نشنيده است كفر مىورزد .
وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
؛ هر گاه چيزى از نشانههاى ما به او برسد و بداند كه جزء آيات الهى است آنها را به مسخره مىگيرد و بدين سبب ضمير « اتخذها » را مونث آورده نه مذكر تا اعلام دارد كه هر گاه شخص دروغگو احساس كند كه سخنى جزء آيات الهى است كه خدا بر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله نازل فرموده است تمام آيات خدا را به مسخره مىگيرد و به ريشخند گرفتن همان آيتى كه به او رسيده است اكتفاء نمىكند .
« اولئك » اشاره به هر دروغگوى گنهكار است .
مِنْ وَرائِهِمْ جَهَنَّمُ وَ لا يُغْنِي عَنْهُمْ ما كَسَبُوا شَيْئاً وَ لا مَا اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِياءَ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
؛