ترجمه :
حم . ( 1 )
اين كتاب از سوى خداوند عزيز و حكيم نازل شده است . ( 2 )
بدون شك در آسمانها و زمين نشانههاى فراوانى است براى آنها كه اهل ايمانند . ( 3 )
همچنين در آفرينش شما ؛ و جنبندگانى كه در سراسر زمين منتشر ساخته ؛ نشانههايى است براى جمعيّتى كه اهل يقينند . ( 4 )
و نيز در آمد و شد شب و روز و رزقى كه خداوند از آسمان نازل كرده ؛ و به وسيلهء آن زمين را بعد از مردنش حيات بخشيده ، و همچنين در وزش بادها نشانههاى روشنى است براى جمعيّتى كه اهل تفكّرند . ( 5 )
اينها آيات الهى است كه ما آن را به حق بر تو تلاوت مىكنيم ؛ اگر آنها به اين آيات ايمان نياورند به كدام سخن بعد از سخن خدا و آياتش ايمان مىآورند ؟ ! ( 6 )
تفسير :
إِنَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ
؛
« إِنَّ فِي السَّماواتِ »
را مىتوان به همان معناى ظاهرىاش گرفت و هم مىتواند به معناى ان فى خلق السموات ، به تقدير فى باشد به اين دليل كه در آيه بعد
« وَ فِي خَلْقِكُمْ »
فرموده است : آيات در
« آياتٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ »
و
« آياتٌ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ »
به دو صورت رفع و نصب قرائت شده اما در آيه اول به استناد اين جمله ( كه عرب به كار مىبرد ) انّ فى الدّار لزيد او فى البيت عمرو او فى البيت عمروا ( عمر در حالت رفع عطف بر لفظ زيد و در حالت نصب عطف بر محل زيد است ) .
اما آيه دوم
« آياتٌ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ »
به اين اعتبار كه بر دو عامل مختلف عطف شود