مىكند . ( 17 )
سپس تو را بر شريعت و آيين حقّى قرار داديم از آن پيروى كن و از هوسهاى سركش كسانى كه آگاهى ندارند پيروى مكن . ( 18 )
آنها هرگز نمىتوانند تو را در برابر خداوند بىنياز كنند و از عذابش برهانند و ظالمان يار و ياور يكديگرند امّا خداوند يار و ياور پرهيزكاران است . ( 19 )
اين ( قرآن و شريعت آسمانى ) وسايل بينايى و مايهء هدايت و رحمت است براى مردمى كه به آن يقين دارند . ( 20 )
تفسير :
قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ لِيَجْزِيَ قَوْماً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
؛ اى اغفروا يغفروا : به مومنان بگو مورد عفو قرار دهيد تا مورد عفو قرار بگيريد . « اغفروا » كه مقول قول بوده به قرينه جواب قول كه « يغفروا » ؛ است و بر حذف آن دلالت مىكند محذوف شده است .
« لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ . . . »
يعنى كسانى كه انتظار ندارند كيفرهاى خدا بر دشمنانش قرار گيرد و آن از قول عرب كه به رويدادهايشان ايّام العرب ، مىگفتند گرفته شده است و گفته شده منظور اين است كه آنها به اوقاتى كه خدا براى پاداش مؤمنان معين فرموده و در آن اوقات به آنها وعده رستگارى داده است ، اميد ندارند .
« لِيَجْزِيَ قَوْماً »
اين جمله علت آمرزش را بيان مىكند يعنى مومنان از اين رو مأمور به عفو و گذشت از ديگران شدند تا خداوند به پاداش آن عفو ، در آخرت پاداش كامل به آنها بدهد . دليل نكره آوردن « قوما » در حالى كه مقصود از آن مومنان هستند اين است كه آنها را بستايد و گويى فرموده است تا پاداش دهد گروهى را بر گروهى كه باشد يا گروهى مخصوص را براى اين كه در برابر آزار دشمنان چشم پوشى و صبر كردند .
« بِما كانُوا يَكْسِبُونَ »
در برابر ثواب زيادى كه بر اثر تحمل ناگواريها و فرو خوردن خشم به دست آوردهاند .
« ليجزى » « لنجزى » ( با نون و به صورت فعل متكلم ) نيز قرائت شده است .