ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ مِنْ عَذابِ الْحَمِيمِ
؛ « صبّ « 1 » » مىتواند استعاره باشد مانند گفته شاعر : صبّت عليه صروف الدهر من صبب ؛ و مانند گفتار خداوند
أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً
؛ ( پروردگارا پيمانه شكيبايى و استقامت را بر ما بريز ) ( بقره 250 ، اعراف / 126 . )
ذُقْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ
؛ اين سخن به عنوان ريشخند به كسى گفته مىشود كه در برابر قوم خود اظهار عزت و قدرت و كرامت مىكرده است روايت شده ابو جهل به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مىگفت : در فاصله ميان دو كوه ( مكه ) عزيز و محترمتر از من نيست .
انّك به فتح ( همزه ) نيز قرائت شده و به معناى « لانّك » است .
إِنَّ هذا ما كُنْتُمْ بِهِ تَمْتَرُونَ
؛ اين عذاب ، يا اين امر همان چيزى است كه شما در آن شك مىكرديد يا منكر آن مىشديد .
[ سوره الدخان ( 44 ) : آيات 51 تا 59 ]
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ ( 51 ) فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ ( 52 ) يَلْبَسُونَ مِنْ سُندُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَقابِلِينَ ( 53 ) كَذلِكَ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ ( 54 ) يَدْعُونَ فِيها بِكُلِّ فاكِهَةٍ آمِنِينَ ( 55 )
لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلاَّ الْمَوْتَةَ الْأُولى وَ وَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ ( 56 ) فَضْلاً مِنْ رَبِّكَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 57 ) فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ( 58 ) فَارْتَقِبْ إِنَّهُمْ مُرْتَقِبُونَ ( 59 )
هامش
( 1 ) - كم امرئ كان فى خفض و فى دعة صبّت عليه صروف الدّهر من صبب چه بسيار اشخاصى كه در زندگى مرفّه و راحت بودند ولى حوادث روزگار همانند سيل بر آنها فرو ريخت زمخشرى ، كشّاف ، ج 4 ، ص 282 ، م .