( نازعات / 34 )
« إِنَّا مُنْتَقِمُونَ »
؛ از آنها در آن روز انتقام مىگيريم و
« يَوْمَ نَبْطِشُ »
منصوب شده به عاملى كه انّا منتقمون بر آن دلالت مىكند چرا كه ما بعد انّ در ما قبل آن عمل نمىكند .
« نبطش » به كسر و ضم ( طاء ) هر دو قرائت شده است .
وَ لَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَ جاءَهُمْ رَسُولٌ كَرِيمٌ
؛ معناى فتنه اين است كه خدا به قوم فرعون مهلت داد و در روزى آنها وسعت بخشيد و همين موجب شد كه در گناهان فرو روند و حضرت موسى عليه السلام را به سوى آنان فرستاد كه ايمان بياورند و امتحانشان كرد ولى آنها كفر را بر ايمان برگزيدند و پيامبرى كه در پيشگاه خدا بزرگ بود يا داراى اخلاق و افعال كريم بود بر آنها آمد .
أَنْ أَدُّوا إِلَيَّ عِبادَ اللَّهِ . . .
؛ « ان » مفسره است چرا كه پيامبر بر قومش مبعوث مىشود تا بشير و نذير باشد بنا بر اين معناى قول و گفتار را دربر دارد يا « ان » مخففه از مثقله است يعنى پيامبر به سوى آنان آمد و فرمود : كار و سخن گفتن به من محول شده است و
« عِبادَ اللَّهِ »
مفعول و منظور بنى اسرائيل هستند يعنى آنها را به من محول كنيد و همراه من بفرستيد يا اى بندگان خدا آنچه از ايمان آوردن و قبول دعوت من بر شما واجب شده است به من ادا كنيد .
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
؛ اين آيه علّت لزوم ايمان آوردن بنى اسرائيل به موسى را بيان كرده و آن امين بودن موسى عليه السلام است كه خدا او را بر وحى و دين خود امين قرار داده است .
وَ أَنْ لا تَعْلُوا عَلَى اللَّهِ
؛ « ان » در اين آيه حكم آيه قبل را دارد يعنى با خوار شمردن پيامبر و وحى خدا ، نسبت به خدا تكبر نكنيد .
وَ إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّكُمْ أَنْ تَرْجُمُونِ
؛ « عذت » عتّ به ادغام ( ذال ) در تاء قرائت شده به اين معنى كه وى به پروردگار خويش پناه برده و از مكر فرعونيان به خدا