ترجمه :
اى رسول ما حقّ خويشاوندان و مسكينان و ابن سبيل را ادا كن ، اين براى آنان كه طالب رضاى خدايند بهترين كار است و چنين كسانى رستگارانند ( 38 )
آنچه را به عنوان ربا مىپردازيد تا در اموال مردم فزونى يابد نزد خدا فزونى نخواهد يافت و آنچه را كه به عنوان زكات ، بدون ريا و تنها براى رضاى خدا ، مىپردازيد فزونى مىيابد و كسانى كه چنين مىكنند داراى پاداش مضاعفند ( 39 )
خداوند همان كسى است كه شما را آفريد و روزى بخشيد و سپس مىميراند و پس از آن زنده مىكند ، آيا از آنانى كه شريك خدا قرار دادهايد چيزى از اين كارها را مىتوانند انجام دهند ؟ او منزّه و برتر است از آنچه شريك براى او قرار مىدهند ( 40 ) .
تفسير :
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
؛ ابى سعيد خدرى گفته است : هنگامى كه اين آيه نازل شد پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فدك را به فاطمه بخشيد و در اختيار او گذاشت و همين مطلب از ائمهء ما عليهم السلام روايت شده است .
هنگامى كه خداوند بيان كرد كه سبب بلاهايى كه به مشركان مىرسد اعمال و گناهان آنهاست ، به دنبال آن ، كارهايى را كه واجب است انجام شود و كارهايى را كه ترك آن واجب است و حقّ خويشاوند كه صله رحم است و حقّ بيچارگان و در راه ماندگان و سهمى را كه براى هر يك معيّن شده است بيان مىفرمايد .
يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ
؛ اين كار را تنها و خالص به قصد تقرّب به خدا انجام مىدهند و هيچ جهت ديگرى را در نظر ندارند .
وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ رِباً
؛ برخى از مفسّران گويند مقصود رباى حلال است و آن اين است كه مالى را به عنوان هديه يا عطيّهاى بدهى تا در مقابل بيشتر از آن دريافت دارى ، اين كار نه ثوابى دارد و نه گناهى و همين مطلب از حضرت باقر عليه السلام روايت شده است .