شرك آنها شهادت و گواهى بدهد . حرف « ما » در كلمهء « بما » مصدرى است ، يعنى شرك آوردن آنها به خدا و ممكن است كه موصوله باشد و ضمير « به » به آن برگردد و معنا اين باشد كه : آيا آن دليل گواهى به چيزى مىدهد كه به سبب آن چيز آنها مشرك شدند ؟
وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً
؛ و هنگامى كه ما نعمتى از قبيل باران ، ثروت و سلامتى به آنها مىچشانيم خوشحال مىشوند .
وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ
؛ و اگر به سبب نافرمانيهايشان بلايى از قبيل خشكسالى ، فقر ، بيچارگى و مرضها به آنها برسد از رحمت خدا نوميد مىشوند .
سپس خداوند خطا و زشتى كارشان را گوشزد مىكند و مىفرمايد : اينها مىدانند تنها خداوند است كه روزى آنها را فراخ يا تنگ مىكند ، بنا بر اين چرا از رحمت خدا مأيوس و نوميد مىشوند و به سوى خدا باز نمىگردند در حالى كه توبه كنند و از گناهانى كه به سبب آنها به سختى كيفر ديدند ، پشيمان شوند تا نعمت خدا هم به آنها باز گردد .
[ سوره الروم ( 30 ) : آيات 38 تا 40 ]
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ ذلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 38 ) وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ رِباً لِيَرْبُوَا فِي أَمْوالِ النَّاسِ فَلا يَرْبُوا عِنْدَ اللَّهِ وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ زَكاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ ( 39 ) اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ هَلْ مِنْ شُرَكائِكُمْ مَنْ يَفْعَلُ مِنْ ذلِكُمْ مِنْ شَيْءٍ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ ( 40 )