عبادتم را براى خدا خالص مىكنم ، و لذا در دومى لفظ « اللَّه » پيش از « اعبد » آمده است ، ولى در اولى پس از « اعبد » ذكر شده است ، بنا بر اين در عبارت اول سخن از نفس عبادت است و در دومى از خدايى كه عبادت براى او انجام مىشود ، لذا پس از آن اين آيه را فرمود :
فَاعْبُدُوا ما شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ
.
قُلْ إِنَّ الْخاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ
؛ بگو آنان كه كاملا زيانكارند ، كسانى هستند كه نسبت به نفس خود و نسبت به بستگان خود ، زيان كردهاند ، زيرا نفس خود را در دوزخ انداختهاند و خويشان آنها در بهشتى هستند كه برايشان آماده شده است . ( و هرگز با اينها ارتباطى نخواهند داشت ) .
أَلا ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ
؛ خداوند با اين آيه كه با حرف تنبيه شروع مىشود و ضمير فصل ( هو ) ميان مبتدا و خبر آمده است و كلمه « خسران » به صفت « مبين » توصيف شده است ، نهايت زيان آنها را بيان مىفرمايد .
لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ
؛ كلمهء « ظلل » جمع ظله است و به معناى پردهاى است كه در سمت بالا نصب شده باشد و منظور طبقاتى از آتش است .
وَ مِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ
؛ و از زير آنها طبقاتى از آتش است كه « ظلل » و پردههايى است براى ديگران كه در زير هستند ، زيرا آتش طبقات پايين همه جا را فرا گرفته است .
ذلِكَ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبادَهُ
؛ اين چگونگى عذاب كه بيان شد ، چيزى است كه خداوند به وسيلهء آن بندگانش را مىترساند تا با امتثال از دستورهاى او از عذابش پرهيز كنند .
يا عِبادِ فَاتَّقُونِ
؛ اى بندگان من پرهيزگار باشيد ، زيرا حجت بر شما تمام شده است .
وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ
؛ واژهء ( طاغوت ) چون مصدر است ، ( هم براى مفرد ) يك شيطان ( و هم براى جمع ) شيطانها گفته مىشود ، ولى در اين جا منظور جمع است .