ناسپاسى را براى بندگانش نمىپسندد . و اگر سپاسگزار باشيد آن را براى شما مىپسندد و هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نمىكشد .
سپس بازگشت همه به سوى پروردگارتان است ، او شما را از كارهايى كه مىكرديد آگاه مىسازد ، زيرا او از رازهاى درون خلق به خوبى آگاه است . ( 7 )
چون به آدمى گزندى رسد به پروردگارش روى مىآورد و او را مىخواند امّا آن گاه كه نعمتى به او ببخشد همهء آن دعاها را كه پيش از اين كرده بود ، از ياد مىبرد و براى خدا همتايانى قرار مىدهد تا مردم را از راه او گمراه كند ، بگو : اندكى از كفرت بهرهمند شو كه تو از دوزخيان خواهى بود . ( 8 )
آيا چنين كسى با آن كس كه در ساعتهاى شب به عبادت مشغول است و در حال سجده و قيام از عذاب آخرت بيمناك است و به رحمت پروردگارش اميداوار است يكسان است ؟ بگو آيا آنان كه مىدانند با آنها كه نمىدانند برابرند ؟ تنها خردمندان متذكّر مىشوند . ( 9 )
بگو اى بندگان من كه ايمان آوردهايد از پروردگارتان بترسيد ، براى كسانى كه در اين جهان نيكى كردهاند پاداش نيك است و زمين خدا بسيار پهناور است ، همانا پاداش صابران بىحساب و كامل ادا مىشود . ( 10 )
تفسير :
خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ
؛ شما را از آدم آفريد و حوا همسرش را نيز از دندههاى او آفريد . عبارت
« جَعَلَ مِنْها زَوْجَها »
به وسيله « ثمّ » عطف شده است تا دلالت كند كه اين قسمت از آيه كه دلالت بر آفرينش يك فرد از يك فرد مىكند و بر خلاف جريان عادى است ، با قسمت اول آيه كه بيانگر ايجاد خلق كثيرى از يك فرد است ، در فضيلت و مزيت مباينت دارد .
برخى از مفسران گويند : مقصود اين است كه خداوند ابتدا ذريهء آدم را از پشتش مانند مورچه خارج كرد و پس از آن حوا را آفريد .
وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعامِ
؛ اين چارپايان قسمت و مقدر شما شده است چون