وَ لَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجابُوا لَكُمْ
؛ و بر فرض هم كه بشنوند جواب شما را نمىدهند ، زيرا آنها مدّعى آنچه شما دربارهء آنها ادّعا مىكنيد نيستند و خود را معبود و شريك خدا نمىدانند .
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ
؛ روز قيامت آن بتها انكار مىكنند كه شما آنها را شريك خدا و معبود خود قرار داديد و مىگويند :
ما كُنْتُمْ إِيَّانا تَعْبُدُونَ
؛ « شما ما را پرستش نمىكرديد » ( يونس / 28 ) .
وَ لا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ
؛ و هيچ خبر دهندهاى تو را به امرى ، مانند كسى كه خبير و داناى به امر باشد خبر نمىدهد و مراد اين است كه تنها او خبير به امور است و به درستى و حقيقت خبر مىدهد نه ديگر خبر دهندگان ، پس معناى آيه اين است آنچه را كه از حال معبودان آنها به شما خبر مىدهم درست و حقّ است ، زيرا من به آنچه به شما خبر مىدهم دانا و خبيرم .
يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ
؛ لفظ « فقراء » معرفه آورده شده تا خداوند به آنها بفهماند كه به سبب شدّت احتياج به خدا در حقيقت از جنس نيازمندان هستند و اگر به صورت نكره گفته مىشد معنايش اين بود كه شما در بعضى از امور از فقرا هستيد .
وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ
؛ و چون خداوند احتياج آنها را به خودش و بىنيازى خودش را از آنها ثابت كرد ، صفت حميد را بيان فرمود تا دلالت كند كه تنها او بىنيازى است كه به سبب بىنيازى ذاتيش ، تمام آفريدهها را سود مىدهد و منعمى است كه به سبب انعامش بر آفريدهها شايسته است كه او را حمد و ستايش كنند .
وَ ما ذلِكَ عَلَى اللَّهِ بِعَزِيزٍ
؛ واژهء : عزيز ، در اين جا به معناى ممتنع است ، يعنى آن كارها براى خدا ممتنع نيست ، بلكه بسيار سهل و آسان است .