معترضه فرموده :
وَ مِنْ كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْماً طَرِيًّا وَ تَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها
؛ از هر يك از اين دو دريا گوشت تازه كه همان ماهى است مىخوريد و زيور و پيرايه كه لؤلؤ و مرجان است استخراج مىكنيد .
لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ
؛ تا از فضل خداوند بهره گيريد . در اين آيه مرجع ضمير فضله كه كلمهء اللَّه است ذكر نشده ، ولى در آيههاى پيش گفته شده است [ مانند آيهء 14 در نحل ] و ذكر نشدن لفظ اللَّه مشكلى براى مرجع ضمير پيش نمىآورد ، زيرا مفهوم و سياق كلام بر آن دلالت دارد .
وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
؛ حرف رجاء « لعلّ » كنايه از اراده و خواستن است . گويا خداوند مىفرمايد : لتبتغوا و لتشكروا ؛ براى اين كه بهرهمند شويد و شكر آن را به جا آوريد .
ممكن است كه مفهوم آيه دربارهء دو دريا به صورت غير معترضه باشد ، و آن اين است كه خداوند دو جنس مؤمن و كافر را به دو دريا تشبيه كرده و درياى شور و تلخ را بر كافر ترجيح داده است به اين كه درياى شور ، در منافعى مانند داشتن ماهى و لؤلؤ و مرجان و راندن كشتى در آن ، با درياى شيرين مشاركت دارد در صورتى كه كافر خالى از هر سودى است و در هيچ بهرهاى از منافع معنوى با مؤمن شريك نيست .
ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ
؛ كلمهء « ذلك » مبتداست و كلمههاى بعدى « اللَّه » « ربّكم » و « له الملك » همه به ترتيب خبرند .
ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ
؛ واژهء « قطمير » به معناى پوستهء هستهء خرماست .
لا يَسْمَعُوا دُعاءَكُمْ
؛ آن بتها سخنان و دعاى شما را نمىشنوند ، زيرا آنها جماد هستند .