تفسير :
ثُمَّ جَعَلَكُمْ أَزْواجاً
؛ كلمهء « ازواج » يا به معناى اقسام و اصناف و يا به معناى مرد و زن است .
وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ
؛ و از جنس مادهها حامله نمىشود يعنى بچّه در شكمش نمىباشد و وضع حمل نمىكند مگر اين كه خداوند به آن آگاه است .
وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَ لا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتابٍ
؛ معناى آيهء شريفه اين است كه هيچ فردى عمر نمىكند يا عمرش به گذشت شب و روز كوتاه نمىشود مگر اين كه در كتاب علم خدا محفوظ است . و خداوند آن را از پيش ثبت كرده است و چون به فردى كه عمر طولانى كرده است معمّر مىگويند لذا در آيه نيز چنين فردى معمّر ناميده شده است .
برخى از مفسّران گويند : مقصود اين است كه عمرى طولانى و كوتاه نمىشود مگر اين كه در كتاب خداوند ثبت شده است ، به اين طريق كه خداوند در لوح محفوظ مىنويسد كه اگر فلانى اطاعت خدا را كرد تا فلان مدّت عمر مىكند و اگر گناه و نافرمانى كرد از مدّت عمرش كاسته مىشود . و روايت پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله هم اشاره به همين معناست كه فرموده است : صدقه و صلهء رحم ، شهرها را آباد و عمرها را طولانى مىكند . « 1 »
وَ ما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ . . .
؛ خداوند دو گونه دريا ، درياى شيرين گوارا و درياى شور و ناگوار را ، دو مثل براى مؤمن و كافر قرار داده است . سپس در مقام بيان كيفيّت دو دريا و نعمتهايى كه در آنها موجود است به صورت جملهء
هامش
( 1 ) -
إنّ الصدقة و صلة الرّحم تعمران الدّيار و تزيدان فى الأعمار .