نه ، شما بيندازيد ، پس ناگهان ريسمانها و عصاهايشان آن چنان نمودار شد كه گويى بهر طرف مىدوند . ( 66 ) .
تفسير :
بِسِحْرِكَ يا مُوسى
؛ علّتى است كه فرعون آورده و گرنه بر هيچ كس پوشيده نيست .
كه ساحر نمىتواند با سحر خود پادشاهى مثل فرعون را از سر زمينش بيرون كند و از اين سخن فرعون معلوم مىشود كه از موسى مىترسيد كه بر سلطنت او غلبه يابد .
« مَوْعِداً »
: مصدر ( ميمى ) به معناى « وعد » بر تقدير مضاف محذوف است يعنى :
مكان موعد و ضمير در « نخلفه » به موعد بر مىگردد ، و « مكانا » بدل از مكان محذوف و به معناى وقت است و
« مَوْعِدُكُمْ »
يعنى وقت تعيين شده و
« يَوْمُ الزِّينَةِ »
نيز به همان معناى موعد است ، اگر چه از نظر لفظ با آن مطابق نيست ، زيرا اجتماع آن روز قهرا در مكان معيّن و مشهورى بوده است ؛ پس با ذكر زمان ، و مكان هم معلوم مىشود و مىتوان در اوّل ، مضاف در تقدير نگرفت و « موعدكم » را چنين معنا كرد :
وعدهء شما همان وعدهء روز زينت است . « لا نخلفه » با جزم نيز خواندهاند از اين قرار كه جواب امر « فاجعل » باشد . سوى و سوى با كسر و ضم سين خوانده شده ، معنايش آن است كه در انتخاب مكان بين ما و شما رعايت انصاف شود . يا جايى باشد كه فاصلهاش ميان ما و شما يكسان باشد . « يوم الزينة » با نصب نيز قرائت شده ، مثل قيامك يوم الجمعة ، پس « موعدكم » مصدر ( مبتدا ) و ظرف كه همان « يوم » است خبر آن است يا به تقدير : إنجاز موعدكم يوم الزّينة ؛ تحقّق وعدهء شما يوم الزينة است .
« وَ أَنْ يُحْشَرَ »
در محلّ جرّ است يعنى موعدكم يوم الزّينة و حشر النّاس ؛ وعده گاه شما روز زينت و روز حشر مردم است كه معطوف بر « الزّينة » است و ممكن است در محلّ رفع باشد ، يعنى : إنجاز موعدكم و حشر النّاس ضحى فى يوم الزينة ، انجام وعدهء شما و گرد آمدن مردم هنگام ظهر ، در روز زينت است . مقصود از