ترجمه :
براستى ما نوح را به سوى قومش فرستاديم و او در ميان آنها هزار سال بجز پنجاه سال ( نهصد و پنجاه سال ) درنگ كرد اما سرانجام طوفان آنها را فروگرفت در حالى كه همه ستمگر بودند ( 14 )
ما تنها او و اصحاب كشتى را رهايى بخشيديم و آن را آيتى براى جهانيان قرار داديم ( 15 )
و به ياد آور ابراهيم را ، هنگامى كه به قومش گفت : خدا را پرستش كنيد ، و از او بپرهيزيد كه اگر بدانيد ، اين براى شما بهتر است . ( 16 )
شما غير از خدا تنها بتهايى را مىپرستيد و دروغهايى به هم مىبافيد ، كسانى را كه بجز خدا مىپرستيد ، مالك روزى شما نيستند ، از خدا روزى بخواهيد و او را پرستش كنيد و شكر او را به جا آوريد كه به سوى او باز مىگرديد . ( 17 )
و اگر شما مرا تكذيب كنيد ، امّتهاى پيش از شما نيز پيامبرانشان را تكذيب كردند ، وظيفهء رسول خدا جز تبليغ آشكار نيست . ( 18 )
آيا نديدند خداوند چگونه آفرينش را آغاز مىكند سپس باز مىگرداند ؟ اين كار براى خدا آسان است . ( 19 )
تفسير :
فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ
، طوفان هر چيزى است كه با فراوانى و شدّت اطراف چيزى را فراگيرد .
وَ جَعَلْناها
، ضمير در عبارت « جعلناها » يا به « سفينة » باز مىگردد يا به اصل واقعهء حضرت نوح .
وَ إِبْراهِيمَ إِذْ قالَ
، لفظ « ابراهيم » به لفظ « نوح » عطف شده است ( ارسلنا نوحا و ابراهيم ) و عبارت « اذ قال » ظرف است براى « أرسلنا » ، يعنى ما نوح را هنگامى فرستاديم كه سنّ او به اندازهاى رسيده بود كه صلاحيّت داشت قومش را موعظه و