تو هرگز ميان مردم مدين اقامت نداشتى تا سرگذشت آنان را براى مردم خودت بگويى و اين ماييم كه رسولان را مىفرستيم ( 45 )
تو در طرف طور نبودى زمانى كه ما ندا داديم ، ولى از در رحمت جريان را به تو خبر داديم تا مردمى را كه قبل از تو انذار كنندهاى براى آنها نيامده بود ، انذار كنى ، شايد متذكّر گردند ( 46 )
هر گاه ما پيش از فرستادن پيامبرى آنها را به خاطر اعمالشان كيفر مىكرديم ، مىگفتند : پروردگارا چرا رسولى براى ما نفرستادى تا آيات تو را پيروى كنيم و از مؤمنان باشيم ( 47 )
هنگامى كه حقّ از جانب ما براى آنها آمد ، گفتند چرا مانند همان معجزاتى كه به موسى داده شده به اين پيامبر داده نشده ؟ آيا مردمانى اين چنين ( بهانه جو ) به موسى و معجزاتش كافر نشدند ؟ و نگفتند كه اينها سحر است و اين دو ( موسى و هارون ) ساحرند ، و ما به همه كافريم ( 48 )
به آنان بگو : اگر راست مىگوييد از جانب خدا كتابى بياوريد كه از اين دو كتاب ( قرآن و تورات ) هدايت كنندهتر باشد تا من از آن پيروى كنم ( 49 )
پس هر گاه اين پيشنهاد تو را نپذيرند بدان كه آنها از هوسهاى خود پيروى مىكنند و آيا گمراهتر از آن كس كه راه هدايت الهى را نپذيرفته و پيروى هواى نفس كرده است ، كسى پيدا مىشود ؟ بىترديد خداوند گروه ستمگر را هدايت نمىكند . ( 50 )
تفسير :
بَصائِرَ لِلنَّاسِ
، « بصائر » به عنوان حال ، منصوب است و مفرد آن بصيرت است كه به معناى نور و روشنايى دل است كه به وسيلهء آن دل مىبيند ( و درك مىكند ) هم چنان كه بصر به معناى نور و روشنايى چشم است كه چشم به وسيلهء آن مىبيند و مقصود اين است كه ما كتاب را فرستاديم در حالى كه روشن كنندهء دلها است و راهنما و رحمت براى كسانى است كه به آن ايمان بياورند .
وَ ما كُنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِيِّ
، مقصود از « غربى » مكانى است كه در سمت غرب كوه