از حضرت على عليه السّلام روايت شده است كه فرمود :
الحسنة حبّنا أهل البيت و السّيّئة بغضنا . « 1 »
اين روايت را ، روايت ديگرى كه جابر از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله نقل كرده است ، تأييد مىكند . پيغمبر فرمود :
« يا على اگر امّت من آن اندازه روزه بگيرند كه مانند زه كمان لاغر شوند و آن قدر نماز بخوانند كه مانند كمان خم شوند ولى دشمن تو باشند خداوند آنها را به رو در آتش مىافكند » . « 2 »
هَلْ تُجْزَوْنَ
؛ در اين عبارت كلمهء « قول » در تقدير است ( يقال لهم هل يجزون يعنى به آنها گفته مىشود : آيا پاداشى جز آنچه عمل كردهايد خواهيد داشت ؟ ) .
هذِهِ الْبَلْدَةِ
؛ مقصود مكّهء معظّمه است و خداوند با اضافه كردن نام خودش « ربّ » به آن اشاره به عظمت و بزرگى اين شهر فرموده است و خودش را با حرمتى كه مخصوص مكّه قرار داده توصيف كرده است
[ الَّذِي حَرَّمَها ]
و حرمت مكّه طورى است كه يك بوتهء گياه از آن نبايد كنده شود ، يك درخت آن نبايد بريده شود ، يك حيوان نبايد شكار و حتّى ترسانده و رمانده شود ، فردى كه به آن جا پناه مىبرد ، در امان است و هر كس كه حرمت آن را بشكند و ناديده بگيرد ستمكار و ظالم است .
وَ لَهُ كُلُّ شَيْءٍ
؛ خداوند مالك همه چيز است ، بنا بر اين هر چه را بخواهد حرام و هر چه را بخواهد حلال مىكند .
فَمَنِ اهْتَدى
؛ هر فردى كه با پيروى از دستورهاى من هدايت شود ، منافع هدايت براى خود او است .
وَ مَنْ ضَلَّ
؛ و فردى كه گمراه شود ، و دستورهاى مرا پيروى نكند ، بر من چيزى نيست و ضررش براى خود اوست .
هامش
( 1 ) - مقصود از حسنه دوستى ما اهل بيت و مقصود از سيّئة دشمنى ماست .
( 2 ) -
لو أنّ أمّتى صاموا حتّى صاروا كالاوتار و صلّوا حتّى صاروا كالحنايا ثمّ أبغضوك لأكبّهم اللَّه على مناخرهم فى النّار .