« دابّه » است يا حكايت قول خداوند مىباشد .
اگر نقل قول دابّه باشد عبارت
« بِآياتِنا »
يا در اصل بآيات ربّنا ، بوده است يا چون « دابّة » از خواصّ آفريدههاى خداوند است [ و تقرّب خاصّى به درگاه خدا دارد ] آيات خدا را به خودش نسبت داده است ، چنان كه بعضى از خواص پادشاهان مىگويند : « مملكت ما ، لشكر ما . . . » در حالى كه مملكت و لشكر منسوب به پادشاه آنان است .
در قرائت فتحه : « أنّ » در اصل لأنّ بوده و حرف جرّ حذف شده است .
فَهُمْ يُوزَعُونَ
؛ جمعيتهاى جلوى را نگه مىدارند تا آخريها هم به آنها ملحق شوند و همه يك جا گرد آيند .
وَ يَوْمَ نَحْشُرُ
؛ لفظ « يوم » به جاى كلمهء « اذا » آمده و به وسيلهء مفهوم عبارت « فهم يوزعون » منصوب است .
بعضى از اماميّه از اين آيه براى صحّت رجعت استدلال كردهاند به اين دليل خداوند در اين آيه فرموده است : روزى كه از هر جماعتى گروهى را زنده مىكنيم ، و اين غير از قيامت است چرا كه صفت روز قيامت اين است كه تمام مردم زنده شوند چنان كه خداوند مىفرمايد :
وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً
؛ « همه را ( در روز قيامت ) زنده كنيم و يكى را فرو نگذاريم » . ( كهف / 47 ) . در اين باره از ائمّه عليهم السّلام روايتى وارد شده است :
إنّ اللَّه تعالى يحيى عند قيام المهدى عليه السّلام قوما من أعدائهم قد بلغوا الغاية فى ظلمهم و اعتدائهم و قوما من مخلصى أوليائهم قد ابتلوا بمعاناة كلّ عناء و محنة فى ولائهم لينتقم هؤلاء من أولئك و يتشفّوا ممّا تجرّعوه من الغموم بذلك و ينال كلا الفريقين بعض ما استحقّه من الثّواب و العقاب . « 1 » .
هامش
( 1 ) - خداى متعال هنگام قيام حضرت مهدى عليه السّلام گروهى از دشمنانى را كه ظلم و ستم آنها به نهايت