اين رجعت از نظر عقل محال نيست و هر مسلمانى در اين كه خداوند قادر بر آن است ترديدى ندارد . قرآن نيز به اين مسأله در امّتهاى گذشته ، اشاره مىفرمايد ، مانند اين آيهها :
الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ
؛ « آنان كه از ترس مرگ از ديار خود بيرون رفتند و هزارها تن بودند ، خدا فرمود بميريد ( همه مردند ) سپس آنها را زنده كرد » ( بقره / 243 ) و مثل :
فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ
؛ « پس خداوند او را ( عزيز پيغمبر را ) صد سال ميراند ، سپس او را زنده كرد و بر انگيخت » . ( بقره / 259 ) از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله روايت شده است كه فرمود :
سيكون فى أمّتى كلّ ما كان فى بنى اسرائيل حذوا النّعل و القذة بالقذّة . « 1 »
بنا بر اين كه آيه را مربوط به رجعت بدانيم مقصود از « آيات » ائمّهء هدا عليهم السّلام هستند .
وَ لَمْ تُحِيطُوا بِها عِلْماً
؛ حرف « واو » يا حاليت است كه معناى آيه چنين است : آيا شما در ابتداى امر ، بدون آن كه از آن تحقيق كنيد تا به حقيقت امر آگاهى يابيد ، آيات مرا انكار كرديد . يا حرف « واو » عطف است ، يعنى شما آيات مرا تكذيب كرديد و در صدد تحقيق و آگاهى از آن هم برنيامديد .
أَمَّا ذا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
؛ [ لفظ « أمّا » از « أم » حرف عطف و از « ما » حرف استفهام تركيب شده است ] يعنى شما كافران غير از كفر ورزيدن و انكار آيات خداوند ، چه كار ديگرى كرديد ، و مقصود اين است كه غير از اين در دنيا هيچ كار ديگرى نكرديد .
هامش
رسيده بوده است و گروهى از دوستان خالص را كه به سبب دوستى آنها به بلاهاى بسيارى گرفتار شده بودند زنده مىكند تا دوستان ائمّه از دشمنان خود انتقام بگيرند و با گرفتن انتقام خشم خود را از اندوه و غمهايى كه به آنها رسيده است فرو نشانند و هر دو گروه به قسمتى به كيفر و ثوابى كه شايستهء آنند برسند .
( 1 ) - به زودى آنچه در بنى اسرائيل روى داده است نعل به نعل و مو به مو در امّت من نيز روى خواهد داد .