تفسير :
در اين امرى كه خداوند به پيامبر فرموده است
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ
. . . تشويق و انگيزهاى است بر اين كه هر كارى بايد با ستايش و حمد خداوند و سلام و درود بر بندگان برگزيدهاش شروع شود و هر كس در ابتداى هر كارى به اين دو ذكر تيمّن و تبرّك جويد و براى فهماندن و قبولاندن آنچه را كه مىخواهد به شنوندگان القا كند از اين دو ذكر ، كمك بخواهد .
اين آيه به آيههاى قبل مربوط است . زيرا اين آيه سپاسى است به خاطر هلاكت كافران امّتهاى گذشته و درودى است بر پيامبران و پيروان رستگار آنان . از ائمه عليهم السّلام نقل شده است كه مقصود از عبارت
« الَّذِينَ اصْطَفى »
حضرت محمّد صلى اللَّه عليه و آله و خاندانش عليهم السّلام است .
آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ
؛ « يعنى آيا خدا براى پرستندگانش بهتر است يا بتها براى پرستندگانشان » . اين عبارت ، پس از بيان نابودى كافران ، براى قبولاندن دليل ، به مشركان است [ مقصود اين است كه بتها نتوانستند پرستندگان خود را از بلا و نابودى نجات دهند ولى خداوند مؤمنان را نجات داد ] .
از حضرت صادق عليه السّلام نقل است كه هر گاه اين آيه را قرائت مىكرد سه مرتبه مىفرمود : اللَّه خير .
حرف « أم » در عبارت
« أَمَّا يُشْرِكُونَ »
متّصله است و معنا اين است كه خدا ، يا بتها كدام بهتر است ؟ و همين حرف در عبارت
« أَمَّنْ خَلَقَ »
منقطعه است كه به معناى « بل » و « لكن » است ، يعنى بلكه خدايى كه آفرينندهء آسمان و زمين است بهتر است .
و اين معنا بيان و تقريرى است براى مشركان كه آن خدايى كه بر آفرينش جهان توانايى دارد بهتر است از جمادهايى كه توانايى بر هيچ چيز ندارند .