آتشند و به همين مورد در آيهء بعد اشاره كرده است :
فَكُبْكِبُوا فِيها هُمْ
؛ خدايان و گمراهانى كه آنها را پرستيدند به رو در آتش افكنده مىشوند و لفظ « كبكبه » تكرار « كبّ » است ( به رو انداختن ) و تكرار در لفظ دليل بر تكرار معنا است : گويى آن گاه كه در آتش افكنده مىشوند چندين مرتبه از درجات بالاتر به درجات پايينتر جهنّم افكنده مىشوند تا در قعر دوزخ جاى گيرند - خدايا ما را از آن حفظ بفرما .
وَ جُنُودُ إِبْلِيسَ
؛ تمامى پيروان شيطان و خود شياطين همه با گمراهان به رو در دوزخ افكنده مىشوند .
« يَخْتَصِمُونَ »
بعضى از گمراهان با بعضى ديگر به جدال و نزاع مىپردازند .
إِنْ كُنَّا
؛ « إن » مخفّفهء از ثقيله است و در اصل إنّا كنّا لفى ضلال مبين بوده است و مراد اين است كه چون ما و شما - خدايان دروغين - را با پروردگار عالم برابر دانستيم و به همين سبب شما را پرستش مىكرديم ، به خدا سوگند كه البته در گمراهى آشكارى بوديم .
إِلَّا الْمُجْرِمُونَ
؛ مقصود از مجرمانى كه آنها را گمراه كردهاند بزرگان و رؤساى آنها هستند همان بزرگانى كه براى حفظ منافعشان آنها را بد بخت كردند و پيشينيانى كه گمراهان به آنها اقتدا كردند .
خداوند از قول آنان مىفرمايد :
رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَ كُبَراءَنا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلَا
؛ « و گويند : اى خدا ، ما اطاعت بزرگان و پيشوايان خود را كرديم كه ما را به گمراهى كشيدند » . ( احزاب / 67 ) .
فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ
؛ شفيعانى مانند پيامبران و اوصياء آنها كه از مؤمنان شفاعت مىكنند براى ما نيستند كه از ما شفاعت كنند و از حال ما پرسشى نمايند و نه دوستانى مانند دوستان آنها داريم . حضرت صادق عليه السّلام سه مرتبه فرمود : « به خدا سوگند البتّه ما از شيعيان خود شفاعت مىكنيم تا آنجا كه دشمنان ما ( گمراهان )